برگرفته از وبلاگ سرباز زمین. اصل مطلب را به طور کامل اینجا مطالعه کنید.

 به قلم  بان کی مون (دبیرکل سازمان ملل متحد )

چند هفته قبل، هنگام سفر به قزاقستان، با تجربه هوشيار کننده ايستادن درنقطه صفر رو به رو شدم. آنجا همان محل بدنام آزمايشات در سميپالاتينسک Semipalatinsk بود، محلی که اتحاد جماهيرشوروی بين سال های 1947 تا 1989 تعداد 456 سلاح هسته ای  منفجر ساخته بود.

به جز استوانه ای از پايه های ستون بتن فشرده که برای اندازه گيری قدرت تخريب انفجار طراحی شده بود، چيز کمی در اين پهن دشت گسترده شاخص وجود داشت که آن را قابل تشخيص سازد. برای دهه ها اين محل، همانند مکان هايی مشابه در ايالات متحده  نقطه بروز جنگ سرد بود، تهديدی در برابر زندگی در سياره ما. ميراث شوم آن شامل رودخانه ها و درياچه های مسموم، کودکانی که از سرطان رنج می برند و زاد و ولد ناقص برجا مانده است.

امروز سميپالاتينسک به نماد قوی اميد تبديل شده است. اندکی پس از استقلال در 29 اوت 1991، رئيس جمهور نورسلطان نظربايف، اين محل را تعطيل کرد و سلاح های هسته ای را نابود ساخت. اين تجلی ملموس رويایی بود که از مدت ها پيش داشتيم يعنی دنيايی رها از سلاح هسته ای. و هم اکنون برای نخستين بار در يک نسل، می توانيم خوش بين باشيم.

روزی که در نقطه صفر ايستاده بودم، رئيس جمهور باراک اوباما مروری بر چگونگی وضعيت هسته ای ايالات متحده را اعلام داشت. به عنوان مثالی رهنمون کننده،  توسعه سلاح های هسته ای جديد را انکار کرد و نخستين استفاده آنها عليه دولت هايی که معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای يا ان پی تی را پذيرفته اند، مردود داشت. دو روز بعد، رئيس جمهور اوباما و ديميتری مدودف، رئيس جمهور فدراسيون روسيه معاهده جديد استارت START را در پراگ امضا کردند. آغازی تازه برای رويايی باشکوه.

شتاب حرکت در سراسر جهان در حال ايجاد است. دولت ها و گروه های جامعه مدنی که اغلب تفاوت های بسيار دارند، کار روی منافع مشترک را آغاز کرده اند. در اجلاس اخيرامنيت هسته ای در واشنگتن، 47 نفر از سران جهان توافق کردند هر آنچه ضروری است برای امن نگاه داشتن چنان سلاح ها و موادی انجام دهند. حس مشترک آنان در فوريت داشتن موضوع، بر حقيقتی پذيرفته شده بازتاب دارد. تروريسم هسته ای يک خيالپردازی هاليودی نيست. چيزی است که می تواند رخ دهد.