این پیشنهاد من نیست بلکه پیشنهاد گروهی از فعالان حوزه ی محیط زیست و مقابله با تغییر اقلیم است. قضیه از این قرار است که این گروه معتقدند که شباهت تعریف بین جنگل های طبیعی و جنگل های مصنوعی و ایجاد شده توسط انسان ها باعث شده است که زمینه ی تخریب جنگل های طبیعی و جایگزینی آن ها با جنگل های مصنوعی فراهم شود در حالی که این دو با هم متفاوتند. اگر خاطرتان باشد چند روز قبل مطلبی گذاشتم که جنگل های مصنوعی به میزان جنگل های طبیعی در پاکسازی دی اکسید کربن موثر نیستند. البته همان جا مطلب دیگری هم درج کردم که بعضی پژوهش ها نشان می دهد که خیر، شبیه هستند. 

این گروه معتقدند که اگر تعریف جنگل های طبیعی و مصنوعی متفاوت باشد این موضوع به حفظ جنگل های طبیعی کمک می کند. یکی از مباحث این حوزه این است که جنگل های طبیعی غیر از پوشش درختی، دارای تنوع زیستی و مزایای دیگری هم هستند که جنگل های مصنوعی از آن بی بهره اند. بنابراین اگر کشوری مانند اندونزی بخشی از جنگل هایش را نابود کند و در مقابل در جای دیگری اقدام به کاشت درخت و توسعه جنگل به همان مساحت کند خالص این فرآیند منفی است.

امیدوارم توضیحات مرتبط را از صاحبنظران ایرانی در این زمینه جایی پیدا کنم. 

با شروع جریان خبرها از آلمان بیشتر در این رابطه خواهم نوشت. 

بعد از درج این مطلب دوست عزیزی به نام آقای بهزاد انگورج عضو شورایعالی جنگل، مرتع و آبخیزداری کامنتی روی این مطلب در گرین بلاگ درج کردند که عینا اینجا جهت استفاده ی مخاطبان درج می کنم. از ایشان بابت این کامنت بسیار سپاسگزارم.

سلام

در هیچ یک از قوانین در گذشته جنگل با این نوع تفکیک مورد نیاز جامعه فعلی تعریف نشده است . بلکه فقط از حیث رویش طبیعی و عدم ایجاد آن بوسیله اشخاص اشاره شده است . جنگل اجتماعی از انواع گیاهان شامل رستنی های علفی کف جنگل ، درختچه ها و درختای است و با سایر منابع مخصوصا اراضی جنگلی به میزان موجودی حجمی تفریق شده و این تفریق و تمایز نه ازحیث تنوع زیستی بلکه از حیث نوع و نحوه بهره برداری است.

مجموعه سطوح جنگل ها در کشور دست خورده و آسیب دیده است و دخالت انسان برای احیا و بازسازی و حمایت از منابع جنگلی الزامی و ترک فعالیت احیایی ، موجب به لحاظ عدم امکان قطع بهره برداری های محلی است و روند تخریب گذشته ادامه خواهد یافت. از فعالیت احیا و بازسازی درفضای باز درون جنگل به احیا و غنی سازی ، جنگل کاری و .. تعبیر می شود . از فعالیت احیا و بازسازی در خارج از زون جنگلی به توسعة جنگل و توسعه فضای سبز و … تعبیر می شود .

اما نکته مهم درچگونگی اعمال تفکیک بین واژه هایی چون درختکاری – توسعه فضای سبز – جنگل کاری است که اولاً در ایفای وظیفه و ثانیاً در مدیریت بر آن می تواند موجب تفریق و تمایز از هم را فراهم نماید . فعالیت شهرداری ها با کاشت نهال و درخت و آبیاری آن در تمام سنین رشد توسعه فضای سبز نامیده می شود . فعالیت سایر دستگاه ها در کاشت نهال و درخت و آبیاری آن در تمام سنین رشد درخت کاری نامیده می شود. فعالیت سازمان در کاشت نهال و درخت و آبیاری آن فقط تا استقرار نهال و ادامه حیات آن به شکل طبیعی جنگل کاری نامیده می شود .

مهجوریت منابع طبیعی ومدیریت براین منابع در جامعه نشان می دهد، آحاد جامعه فرقی بین این تعاریف قائل نشوند. و این تفکیک و تمایز نیز به تعاریف قانونی تبدیل نگردد.
هر موجود زنده به یک جامعة بیوتیک و زنده تعلق دارد، ترک هر موجود زنده و یا انقراض آن در آن جامعه، به شرائط استقرار و ادامه حیات و از دست رفتن شرائط زیستی از جمله غذا و امنیت بستگی دارد تنوع زیستی در هر یک از منابع در هر مکان و توسط هر دستگاه و با هر عنوان محتاج تامین این دو نیاز اولیه است .