مقاله ای می خواندم از هافینگتون پست در مورد مقایسه ی سیاست های دولت های بوش و اوباما در مقابله با تغییرات اقلیمی. مقاله اینطور می گوید که به نظر بسیاری جرج بوش یکی از موانع پیشرفت مذاکرات در حوزه ی تغییرات اقلیم بود و خصوصا عکس العملش در قبال پیمان کیوتو ضربه ی جبران ناپذیری بر فرآیند توافق جمعی در این حوزه به شمار می آید. پس از آغاز به کار دولت اوباما بسیاری امیدوار بودند که حضور وی باعث بروز تغییرات محسوس در سیاست های دولت ایالات متحده می شود. اما نویسنده ی این مقاله معتقد است که چنین نیست و اوباما از بوش بدتر است.

نویسنده بیان می دارد که اوباما پیش از آنکه ده ها کشور حتی متن سند کپنهاگ را بخوانند این سند را یک توافق نامه نامید و حتی ایالات متحده را متهم به پرداخت رشوه برای جلب موافقت سایر کشورها کرده است. این سندی است که توافق بر آن ممکن است موجب افزایش دمای کره ی زمین تا چهار درجه شود. اگر خاطرتان باشد برای بسیاری از کشورها این حد در مذاکرات در نهایت دو درجه است.

نویسنده با توجه به پیشنهاد این کشور در مذاکرات بن اشاره می کند که آمریکا قصد دارد مسیر جهانی گفتگوها را تغییر دهد و به بیانی کاری که جرج بوش از طرف آمریکا انجام داد را به یک روش جهانی تبدیل کند. این مقاله چنین می گوید که در روش پیشنهادی آمریکا، به جای آنکه تلاش بر تداوم مذاکرات پیشین و ایجاد یک ساختار مستند و علمی باشد، مسیر به سمت یک مدل بدون تعهد و مستقل پیش می رود که در آن هر کشوری بدون هیچ تعهد مشخص قرار است هر کاری می تواند بکند. از نظر نویسنده این حرکت آمریکا مخالف تلاش های بی سال گذشته است و حتی نتایج بدتری نسبت سیاست های بوش در پی خواهد داشت.

این مقاله را برای یکی از دوستان استرالیایی ام که در بسیاری از مذاکرات دو سال گذشته شرکت کرده است فرستادم و خواستم که نظرش را بدهد. به محض گرفتن نظرش آن را اینجا منعکس می کنم.

نظر دوست استرالیایی را گرفتم. برایم نوشته است که به نظر وی هم دولت اوباما در این حوزه بسیار محافظه کار عمل کرده است اما یکی از دلایل اساسی این قضیه را می توان در نیاز اوباما به رای مجلس سنا برای تصویب قوانین مرتبط دانست و این در حالی است که تعداد دموکرات ها در مجلس سنا برای چنین تصمیمی کافی نیست و اوباما مجبور است برای انکه رای برخی از جمهوری خواهان را هم داشته باشد به سمت یک تعهد ضعیف برود.