مطلبی را اینجا می خواندم پیرامون اجلاس گروه G20 که به زودی در کانادا برگزار خواهد شد. اگر خاطرتان باشد پیش از این نوشتم که نخست وزیر کانادا در ابتدا موضوع تغییر اقلیم را در دستور کار اجلاس قرار نداده بود اما بعد تحت فشار گروه های فعال و دبیرکل سازمان ملل آن را پذیرفت. نویسنده ی این مطلب به موضوعی اشاره کرده است برایم جالب بود. نویسنده از گروه G20 خواسته است که اصلا کاری به کار تغییرات اقلیم نداشته باشد چرا که بسیاری از این کشورها به تعهدات خود در قبال کاهش انتشار گازهای گلخانه ای عمل نکرده اند و بعید هم هست که تصمیم مناسبی در جهت کاهش این گازها اتخاذ کنند. این جمله ی نویسنده بسیار برایم جذاب بود:

Why would anyone trust finance ministers and bank governors to make decisions for the entire planet, and what makes them suitable to be speaking about environmental issues? Especially if you know their track record.

چرا باید یک نفر به وزرای امور مالی و مدیران بانک ها برای گرفتن تصمیم در مورد کره ی زمین اعتماد کند؟ چه چیزی به آن شایستگی می دهد که در مورد مسائل محیط زیستی سخن بگویند؟ خصوصا وقتی ما از سوابق آن ها آگاهیم.