مشارکت ها میان دولت ها، کسب وکارها، و سازمان های جامعۀ مدنی دارای ویژگی های بسیاری هستند که برای رسیدگی به تأثیرات اجتماعی، اقتصادی، و محیط زیستی تغییرات آب و هوایی لازم است. با توجه به مبهم باقی ماندن موافقنامه های بین المللی پیرامون کاهش میزان انتشار گازهای گلخانه ای، ترویج و توانبخشی این مشارکت ها امری ضروری است. مذاکرات مربوط به آب و هوا که از سوی سازمان ملل حمایت می شوند باید ادامه یابند، ولی تنها منجر به یک راه حل جزئی خواهند شد. رویکرد یک جانبۀ سازمال ملل به طور انحصاری برای دولت ها در جهت طراحی و به اجرا درآوردن یک راه حل واحد به منظور تعیین و کنترل کلیۀ انتشارات کربن در سطح جهان کارایی دارد.

یک رویکرد مشارکتی که تمام منابع و نظر ها را گردهم آورد، و تمامی بخش ها، کسب و کارها، جامعۀ مدنی، و نهادهای دولتی را به کار گیرد، احتمالاً برای تشخیص چالش های موجود به منظور تطبیق یافتن با آنها و دستیابی به راه حل های ممکن، مؤثرتر واقع خواهد شد. مشارکت ها میان بخش های مختلف می توانند پُلی میان مذاکرات جهانی و راه حل های محلی ایجاد کنند. مشارکت ها همچنین می توانند از منابع، خلاقیت بشریت، و استعدادهایی که به وفور در هر یک از بخش ها وجود دارند، استفاده کنند. آنها با نظام های کنترل، اداری و اجرایی که به سرکوب نوآوری و راه حل های نوآورانه برای مشکلات دشوار گرایش دارند، در تضاد هستند.

پس چه اقداماتی می توانند مشارکت ها را در زمینۀ تغییرات آب و هوایی امکان پذیر سازند؟

برای مطالعه ی ادامه ی این مطلب به این لینک روی جهان نیوز مراجعه کنید.