امروز اینجا مطلبی را در مورد جذب و ذخیره سازی کربن (Carbon Capture and Storage) می خواندم که گزارش خلاصه ای از روند پروژه های این حوزه در نقاط مختلف جهان است. این مطلب گزارش می دهد که حدود هشتاد پروژه در کشورهای مختلف در مراحل متفاوت اجرا هستند. در فرآیند جذب و ذخیره سازی کربن که یکی از روش های پاکسازی به شمار می آید دی اکسیدکربن در نزدیکی منابع تولید آن از اتمسفر جمع آوری شده و به شکل های گوناگون ذخیره سازی و بازاستفاده می گردد. در این حوزه روی وب مطالب فارسی زیادی وجود ندارد. اینجا به خبری برخوردم در مورد برگزاری سمیناری در این حوزه در ایران که نویسنده در پایان نتیجه گرفته است که 

در نهایت میتوان چنین جمع بندی نمود که این تکنولوژی در حد مطالعات و اقدامات اولیه بوده و هنوز اقدام جدی عملی (حتی در سطح دنیا) برای آن برداشته نشده است با اینکه بودجه های مطالعاتی زیادی برای آن اختصاص داده شده است. بعلاوه هزینه انجام این کار بسیار بالا بوده و قابلیت اقتصادی برای مکانیزم توسعه پاک CDM را ندارد.

اما توضیحات کامل تری در این زمینه روی این لینک قابل مشاهده است:

در اين ميان استفاده از تكنولوژي به دام اندازي و ذخيره كربن (CCS) براي توليد كنندگان سوختهاي فسيلي بسيار جالب توجه مي نمايد چرا كه ضمن حفظ بازارهاي آنها، فعاليتشان را به عنوان يك فعاليت پاك مطرح مي كند. اما ببينيم به دام اندازي و ذخيره دي اكسيد كربن چه معنايي دارد؟ اين پروژه در چارچوبهاي متفاوتي قابل اجرا است كه همه آنها از يك اصل كلي پيروي مي كند و آن تزريق گاز دي اكسيد كربن در زير سطح زمين در مناطقي است كه از لحاظ ژئولوژيكي قابليت نگهداري اين گاز را داشته باشند. در اين تكنولوژي گاز دي اكسيد كربن قبل از احتراق (از سوخت ورودي) در حين احتراق و يا پس از احتراق از گازهاي خروجي جدا شده و به اعماق زمين تزريق مي گردد. زمين مورد نظر بايد تخلخل لازم را براي نگهداري اين گاز داشته باشد. ضمن آنكه اين گاز مي تواند در داخل آب نمك حل شده و چگالي بيشتري نسبت به شوري پيدا كند و در نتيجه در زير آبهاي زيرزميني محبوس گردد. بنابراين ذخيره گاه مناسب براي اين گاز مناطق متخلخلي است كه زير لايه هاي سنگي قرار گرفته اند. از اين مناطق نفت خيز و گازخيز و يا ساختارهاي نمكي گزينه هاي مناسبي براي اين كار به شمار مي روند. در حال حاضر در برخي نقاط جهان از اين تكنولوژي براي افزايش فشار مخازن نفت استفاده مي شود. بدين صورت كه با تزريق گاز CO2 در داخل مخزن چاه نفت ، ‌نفت از درون چاه به بيرون فوران مي كند ( در ايران اين كار را با تزريق گاز طبيعي انجام مي دهند). يكي ديگر از پروژه هاي CCS عبارت است از ساخت نيروگاه ها با انتشار صفر دي اكسيد كربن. در اين نيروگاهها كربن سوخت قبل از احتراق از آن حذف مي شود و براي تزريق به اعماق زمين فرستاده مي شود و سوخت نيروگاه با هيدروژن موجود در سوخت قبلي تأمين مي شود.