تغییرات اقلیمی در حال تبدیل شدن به یکی از جدی‌ترین نگرانی‌های کشورهای دنیاست. در دهه‌های اخیر بلایای طبیعی به‌شدت افزایش یافته است. سیل‌ها و امواج تند و گرم بخش‌هایی از اروپا، آسیای مرکزی، هند و چین را نابود می‌کنند.

فصل‌های گرم با بادهای هاریکین در آمریکا، خشکسالی‌های طولانی مدت در آفریقا، عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی در آلپ و‌آند، آتش‌سوزی‌های عظیم در جنگل‌ها و تغییر میزان بارندگی، تأمین و تولید محصولات کشاورزی را با تنگناهای جدی مواجه ساخته است.

این،  آغاز یک دوره ناپایدار ظاهری با نتایج زیانبار اقتصادی و انسانی وسیع و غیرقابل پیش‌بینی است.

دانشمندان منشأ تغییرات اقلیم را انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از مصرف سوخت‌های فسیلی و نابودی جنگل‌ها عنوان می‌کنند که بر اثر دخالت‌های غیرمسئولانه انسانی روی می‌دهد. این فعالیت‌های مخرب سبب شده در طول 100سال گذشته متوسط دما در قاره اروپا تقریباً 08/0 سانتیگراد افزایش یابد و روند موجود حاکی از آن است که گرم شدن سیاره زمین همچنان ادامه پیدا می‌کند.

در این میان، تلاش‌هایی برای مقابله با این پدیده صورت گرفته است؛ تدوین چارچوب کنوانسیون تغییر اقلیم در سال 1992 در ریودوژانیروی برزیل و پس از آن پروتکل کیوتو در سال 1997 که در سال 2005 به اجرا درآمد ازجمله این تلاش‌ها محسوب می‌شود.

پروتکل کیوتو بر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در کشورهای صنعتی و کشورهای با اقتصاد در حال گذر تأکید می‌کند، به‌طوری که از کشورهای یادشده درخواست می‌کند میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را تا سطح انتشار سال1990 کاهش دهند. کشورهای امضا‌کننده این پروتکل ملزم شده‌اند از سال2008 تا 2012 نسبت به کاهش گازهای گلخانه‌ای خود براساس آنچه در این پروتکل پیش‌بینی شده اقدام کنند.

ادامه ی مطلب روی سایت همشهری