ساعت چهار و چهل دقیقه ی بامداد است. تمام شب را روی مدلی صرف کردم که نشان دهد اگر شرایط اقلیمی تغییر کند و مثلا سطح دسترسی به منابع آب کاهش پیدا کند، این امر می تواند باعث بروز درگیری های منطقه ای و گسترده شود. این همان حرفی است که محمد درویش عزیز اینجا گفته است. گروهی می گویند نمی شود. دلیلشان این است که تا به حال نشده است. مثلا می گویند تغییرات شدید آب و هوایی در صد سال گذشته باعث بروز جنگ نشده است. محیط زیست هیچ وقت باعث آغاز درگیری نشده است. حق هم دارند. وضع محیط زیست و شرایط اقلیمی هیچ وقت اینقدر بد نبوده است. 

مدل فعلی پایه ی ساده ای دارد. شما یک مزرعه دارید و آنجا کار می کنید. در روز به طور متوسط ده عدد ذرت برداشت می کنید و میل می کنید تا روز بعد. خدا را هم بابت هر ده تایش شکر می کنید. محدودیت های اکولوژیک و اقلیمی بر شما واقع می شود. مثلا بازدهی محصولتان کاهش پیدا می کند و به شش می رسد. دیگر شکمتان سیر نمی شود. از فردا، نصف روز را کار می کنید و نیم دیگرش را به سایر مزرعه ها سرک می کشید و تا صاحبش رویش را بر می گرداند سه تا ذرت کش می روید. نخیر! منظورم این نیست که خدای نکرده شما دستتان کج است. مثال عرض کردم. کار به همین جا ختم نمی شود. اگر قرار باشد شرایط بدتر بشود به جای اینکه منابع تان را مثل پول و وقت و ابزار، صرف تولید بکنید، باید آن ها را برای سازگار شدن با شرایط محیط زیستی جدید و  یا تک زدن ذرت از سایر مزارع کنید. به این نوع تخصیص منابع می گویند تخصیص غیرمولد. به آن ها انتقال مصنوعی هم می گویند چون وقتی کسی چیزی را از دیگری می دزدد عملا هیچ چیزی تولید نشده است و فقط یک محصول یا دارایی از یک نفر به دیگری منتقل شده است.

تصویر مقابل یک نمای اولیه از ظاهر مدل است.  عوامل با رنگ مشکلی مشخص شده است. چشمه ی منابع با رنگ قرمز. رنگ سبز محدوده های سرشار را نشان می دهد و رنگ سبز هرچه کمرنگ تر می شود یعنی دسترسی به منابع کاهش پیدا می کند. شبکه ی اجتماعی مورد نظر با رنگ سفید مشخص است. باز هم از این مدل اینجا می نویسم.

در این مدل به دنبال چند موضوع هستم که یکی از اصلی ترین هایش بحث آستانه ها است. دوست دارم ببینم آستانه یک درگیری تمام عیار در چنین مدلی کجا است. یعنی یک جامعه ی انسانی به این شکل تا چه میزان تحمل کاهش دسترسی به منابع را دارد. بیشتر در این باره خواهم نوشت.