ذغال سنگ در ردیف آلاینده ترین سوخت ها است. راحتتان کنم، آلوده کننده ترین است، دو برابر گاز طبیعی و یک و نیم برابر نفت. باخبرم کنید اگر اشتباه می کنم. یکی از مهم ترین برنامه های کشورهای دنیا هم تا آنجایی که من می دانم این است که به تدریج نیروگاههایی را که با ذغال سنگ کار می کنند با سیستم های جدیدی جایگزین کنند تا از انتشار گازهای گلخانه ای و آلودگی ممانعت کنند. باخبرم کنید اگر اشتباه می کنم. یکی از عمده ترین سیاست های پاکسازی و کاهش تمرکز کربن وضع مالیات بر نیروگاههای ذغال سنگی است که در مذاکرات جهانی روی آن تاکید می شود و از طرفی تلاش برای ذخیره سازی و جذب کربن آن ها. باخبرم کنید اگر اشتباه می کنم. 

اگر تا اینجا اشتباه نکرده ام، این تیتر سبزپرس را ببینید: در حالی که بحث استفاده از زغال سنگ در نیروگاههای حرارتی و برقی جدی تر از گذشته مطرح شده است، نایب رییس کمیته ملی توسعه پایدار استفاده از زغال سنگ در نیروگاهها را موضوعی در ارتباط با امنیت ملی دانست.

و چند خط دیگر از خبر:

رضا مکنون در گفت و گو با سبزپرس در این باره گفت: از آنجایی که ما صادرات گازمان کم است اگر می خواهیم یک قدرت در منطقه باشیم باید گاز را برای صادرات استفاده کنیم. او با اشاره به اینکه استفاده از زغال سنگ گزینه رد شده ای نیست، گفت: در برخی از نقاط اروپا هم برخی نیروگاهها با زغال سنگ کار می کنند. چندی پیش معاونت برنامه ریزی وزارت نیرو در گفت و گوی خبر استفاده نیروگاهها از انرژی های فسیلی مانند زغال سنگ داده بود. طبق گفته داوود منظور نمی توانیم در حالی که صاحب منابع زغال سنگ هستیم گاز طبیعی  که توان صادر شدن دارد را برای تولید برق بسوزانیم.

محمد درویش عزیز اینجا مطلبی در مورد جهان اطراف ما نوشته است. به اینکه ما داریم هر روز فرصت های محدودمان را به چه اختصاص می دهیم و به چه اختصاص نمی دهیم.  طبق معمول قصد نتیجه گیری و قضاوت ندارم. اینجا می نویسم که این حرف ها جایی نوشته شده باشد. می نویسم که شاید، شاید، شاید سوزاندن ذغال سنگ برای صادرکردن گاز طبیعی آنقدرها هم که اولش به نظر می رسد خوب نباشد. شاید! باخبرم کنید اگر اشتباه می کنم!