رابرت سولو (Robert Solo) بی تردید یکی از شناخته شده ترین اقتصاددان های جهان است، شناخته شده به واسطه تلاش هایش در مدل سازی رشد اقتصادی و برنده ی جایزه ی نوبل اقتصاد در سال 1987.

در کتاب ساستینبلیتی که برایتان پیش از این در موردش می گفتم مطلبی خواندم از وی که پیش از این در کتابی چاپ شده است با عنوان اقتصاد محیط زیست به تصحیح رابرت استاویز (Robert Stavins). وی در ابتدا به این موضوع اشاره می کند که پایداری مفهومی است که با وجود آنکه هنوز تعریف مشخصی ندارد اما مثل یک غذای ناشناخته در منوی یک رستوران، خوش طعم به نظر می رسد.

وی سپس به تعریفی از یونسکو در مورد پایداری اشاره می کند که: هر نسلی بایستی آب، هوا و خاک را به خلوص و پاکی روزی که آن ها را تحویل گرفت در اختیار نسل بعدی بگذارد. وی چنینی تعاریفی را رد می کند و سایر تعاریف مرتبط با این اصطلاح را هم مبهم می داند. وی بر این باور است که تعاریفی مثل تعریف یونسکو به این معنا است که روی زمین هیچ خانه ی جدیدی ساخته نشود یا هیچ جاده ی نویی احداث نگردد و این برای انسان ها دوست داشتنی نیست.

وی به این نکته اشاره می کند که شاید تعریف بهتری برای پایداری این باشد که زمین را به گونه ای برای نسل های بعدی باقی بگذاریم که آن ها نیز بتوانند زندگی ای به رفاه و شایستگی ما داشته باشند. هرچند ما از ترجیحات و سلایق نسل های بعدی خبر نداریم و آگاه نیستیم که آن ها به چه فناوری هایی مجهز خواهند بود. بنابراین شاید ساده ترین راه حل این باشد که نسل های بعدی را هم مشابه خودمان در نظر بگیریم و فکر کنیم آن ها همانند ما خواهند بود و این به ابهام تعریف و موضوع می افزاید.

وی سپس به یک نکته ی مهم اقتصادی اشاره می کند که برخی کالاها و خدمات قابل جایگزینی با دیگر کالاها و خدمات هستند. این می تواند به این صورت تعبیر شود که ما به نسل آینده هیچ چیزی بدهکار نیستیم و چرا که هر چیزی که امروز تمام بشود در آینده قابل جایگزینی با چیز دیگری خواهد بود.

رابرت سولو سپس به موضوعی اشاره می کند که شاید باعث بشود دندان هایتان را کمی بهم فشار دهید. وی بر این باور است که مثلا اگر ما منابع آلومینیوم را مصرف کنیم مشکلی نیست و نباید احساس گناه کنیم چرا که این عنصر قابل جایگزینی است و ما در مجموع توان و ظرفیت نسل های بعد را برای رفاه از بین نبرده ایم.

این اقتصاددان معروف ادامه می دهد که پایداری مساله ی تساوی توزیع است. اینکه چه کسی چه گیرش می آید اما ما نمی دانیم که نسل بعدی کیست، چه می خواهد و خب از طرفی این ربطی هم با ما ندارد.

وی بر این باور است که دولت ها می توانند نقش کلیدی را در تضمین عدالت میان نسلی ایفا کنند و با پیاده سازی سیاست هایی مثل مالیات ها در کنار بازار در مسیر پایداری پیش بروند. بعد هم موضوع را به سمت مساله ی پایه ای در اقتصاد می برد پیرامون پس انداز و سرمایه گذاری یا مصرف امروز و آینده. اینکه آیا تلاش برای رهایی نسل های آینده باعث نخواهد شد که نسل هایی از مردمان امروز فقیر باقی بمانند؟