در ادامه ی مطلبی که پیش از این بر اساس داده های (WORLD VALUES SURVEY) نوشتم امروز شاخص دیگری از این بررسی را مورد توجه قرار می دهم. بر اساس این مطالعه در سال 2005 تنها حدود دو درصد ایرانی ها یا به طور دقیق تر 2.2 شرکت کنندگان در نمونه ی آماری این مطالعه مدعی همکاری فعال با یک تشکل/سازمان محیط زیستی بوده اند. حدود هشت درصد گفته اند که عضویت غیرفعال دارند و نود درصد شرکت کنندگان هم عضو هیچ مجموعه محیط زیستی نبوده اند. نمودار این شاخص به صورت زیر است.

بیایید دو مقایسه انجام بدهیم. اول همین شاخص را با سایر کشورها مقایسه کنیم. متوسط جهانی عدد در مطالعه 4.4 درصد برای عضویت فعال بوده است که نشان می دهد ما در این حوزه نصف میانگین جهانی پیش رفته ایم. میزان عضویت فعال در سازمان های محیط زیستی در فرانسه 6.6 درصد، هلند 4.1 درصد، اسپانیا 1.1 و ایالات متحده 6.1 درصد، کانادا 6.6 و ژاپن 2.4، آفریقای جنوبی 3.9، مکزیک 6.1، سوئد 1، آرژانتین 1.7، برزیل 3.6، چین 4.4، ترکیه 0.8 درصد، غنا 10 و اندونزی 20 درصد است.

اما مقایسه ی دوم این است که خب ایرانی هایی که فقط 2.2 درصدشان در نهادهای محیط زیستی عضویت فعال دارند در سایر حوزه های چقدر فعال هستند؟ بر اساس این مطالعه همکاری فعال شهروندان ایرانی در تشکل های سیاسی هم تقریبا به همان میزان یعنی دو درصد است در حالی که ده درصد در مراکز هنری و آموزشی و شانزده درصد در مجموعه های ورزشی عضویت فعال و بیش از یازده درصد در مراکز خیریه همکاری جدی دارند و بیش از بیست درصد عضو فعال یک مجموعه مذهبی می باشند.