مدتی است به تغییرات اقلیم نه به عنوان یک مساله ی محیط زیستی یا اکولوژیکی یا آب و هوایی که از منظر یک چالش پیش روی جامعه ی جهانی نگاه می کنم. ساده بگویم، مردمان روزگار ما در مقابل تغییرات اقلیمی چند وظیفه داشتند و دارند. نخست اینکه انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش بدهند. دوم اینکه مسیر رشد اقتصادی خود را طوری تنظیم کنند دیگر زمینه افزایش انتشار را  فراهم نکند و در نهایت به جوامعی که تا هم اکنون متاثر شده اند و یا در آینده ی نزدیک آسیب خواهند دید کمک برسانند. این حداقل کاری است که می بایست انجام می شد یا حداقل برای این حداقل برنامه ریزی صورت می گرفت. می توان گفت نه تنها هیچ کدام از این موارد انجام نشده است، نه تنها حتی برنامه ی مشخص و ضمانت اجرایی ای برای انجامش وجود ندارد که حتی چشم اندازی روشنی هم نیست که بخش اندکی از آن به وقوع بپیوندند.

چند روز پیش جایی می گفتم که آنچه در ایران نگرانم می کند شکاف اجتماعی و واگرایی فکری است که به صورت افقی و عمودی در لایه های گوناگون سنی، تحصیلی و ... در ایران در حال شکل گرفتن است. شاید بگویید که تکثر که نگرانی ندارد. چرا دارد، چون که ما در عین حرکت در مسیرهای گوناگون روز به روز بیشتر به نفی سایر مسیرها مشغول می شویم. هر روز بیشتر در ذهنمان، سایتمان یا جمع خانوادگی امان، یکی را خوب و یکی را بد خطاب یا طبقه بندی می کنیم. من بر اساس آنچه در حوزه ی تغییرات اقلیمی می بینم و آنچه در ایران مشاهده می کنم نگران آینده هستم. آینده ای که در آن هر کسی یا نهادی درستی یک رفتار را تنها با سود و زیان شخصی می سنجد و بعد هم حاضر است حتی به قیمت نفی یا ضرر دیگران به هدفش برسد.

از منظر کسی که به طور روزانه اخبار اقلیمی را دنبال می کند می توانم خیلی راحت بگویم که این طور به نظر می رسد که جامعه ی جهانی قادر نیست مشکلات خود را از طریق همکاری میان ارکان و نهادهایش به شکل مناسبی حل کند. امروز خبری می خواندم از عدم پیشرفت مذاکرات جهانی برای تشکیل صندوق سبز اقلیمی. صندوقی که هدفش انتقال پول از کشورهای غنی به کشورهای فقیر برای حمایت از تلاش های آن ها در مسیر سازگاری را پیامدهای تغییرات اقلیمی است. جالب است برایتان بگویم که تنش در مذاکرات از آنجا شروع شده اند که 25 کشور در حال توسعه و 15 کشور غنی نتوانسته اند توافق کنند که جلسه توسط چه کسی اداره شود. به گمانم باید به دنبال راه حل دیگری باشیم.