اگر فرصتی دارید و علاقه ای به داده های انتشار گازهای گلخانه ای، توصیه می کنم نگاهی به این مطلب از نیچر بیندازید که به شکل جالبی بین انتشار گازهای گلخانه ای و رخدادهای اقتصادی دوران معاصر ارتباط برقرار کرده است که در تصویر زیر مشخص است. برای دیدن بهتر تصویر روی آن کلیک کنید.

در این  مطلب پژوهشگران ضمن اشاره به اثرات کوتاه مدت بحران جهانی بر انتشار گازهای گلخانه ای، بازگشت کشورهای در حال توسعه و افزایش وابستگی اقتصاد جهانی به سوخت های فسیلی را از دلایل این رخداد می دانند. تصویر زیر حرف های بسیار برای گفتن دارد.

TY  - JOUR
AU  - Peters, Glen P.
AU  - Marland, Gregg
AU  - Le Quere, Corinne
AU  - Boden, Thomas
AU  - Canadell, Josep G.
AU  - Raupach, Michael R.
TI  - Rapid growth in CO2 emissions after the 2008-2009 global financial crisis
JA  - Nature Clim. Change
PY  - 2012/01//print
VL  - 2
IS  - 1
SP  - 2
EP  - 4
PB  - Nature Publishing Group, a division of Macmillan Publishers Limited. All Rights Reserved.
SN  - 1758-678X
UR  - http://dx.doi.org/10.1038/nclimate1332
M3  - 10.1038/nclimate1332
N1  - 10.1038/nclimate1332
L3  - http://www.nature.com/nclimate/journal/v2/n1/abs/nclimate1332.html#supplementary-information
ER  -
 

کروگمن برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 2008 است. امیدوارم سالش را اشتباه نکنم. یک نفر نیست بگه خوب یک دقیقه بگرد ببین داری درست میگی یا نه. ... درست بود. وی همچنین به دلیل نگارش مطالبش در نیویورک تایمز و زبان خاص این مطالب بسیار معروف است. امروز مطلب اخیرش را اینجا دیدم که در مورد دلایل عدم موفقیت روند قوانین جدید در حوزه اقلیم در ایالات متحده است.

کروگمن در بیان این دلایل به نکاتی اشاره می کند که در آن دخیل نبوده اند. وی معتقد است که مبانی علمی تغییرات اقلیمی امروز در جایگاه و شرایط بسیار قابل قبول و محکمی قرار دارد. حتی برخی برخوردهای اخیر مثل قضیه ی ایمیل ها هم نتوانسته است در اصل ماجرا تغییری ایجاد کند. وی سپس به این نکته اشاره می کند که وضع مالیات بر کربن هم اثرات تضعیف کننده ای بر اقتصاد ندارد این فرضیه را نیز رد می کند. شاید شما هم دوست داشته باشید بدانید این اقتصاددان برجسته و برنده ی جایزه نوبل عامل شکست این حرکت در مسیر کاهش تغییرات اقلیمی را چه می داند. پاسخ کروگمن این است: حرص و بزدلی.

وی چنین می گوید که اگر می خواهید ریشه ی مخالفت با اقدام برای توقف تغییرات اقلیمی را شناسایی کنید باید مسیر حرکت پول را دنبال کنید. وی بر این باور است که بسیاری از موسسات، محققان و سیاستمدارانی که با شواهد روشن علمی مخالفت می کنند به نحوی توسط مراکزی مثل شرکت های بخش انرژی حمایت می شوند. 

اگر خاطرتان باشد پیشتر گفتم که منتقدان موضوع تغییرات اقلیم خودشان چند گروهند. یک گروه کلا موضوع را یک بحث دروغین و یک ایده ی بی پایه می دانند. گروه دوم گرم شدن کره ی زمین را قبول دارند اما معتقدند که دلیل این رخداد دی انتشار گازهای گلخانه ای نیست. گروه دیگری هم هستند که به نظر آن ها اقلیم در سراسر جهان در حال تغییر است و فعالیت های انسانی هم در آن نقش دارند اما با روش های معمول پیشنهادی در مقابله با کاهش و پاکسازی دی اکسید کربن موافق نیستند. این یک طرف قضیه.

اما طرف دوم. اگر باز هم خاطرتان باشد پیشتر از روش (cap-and-trade) برایتان گفتم. نگفتم؟ قبول. این پاراگراف را از مقاله ی حامد قدوسی که روی رستاک منتشر شده به طور مستقیم درج می کنم. لطفا مطالعه کنید تا برویم سراغ ادامه ی مطلب.

منطق مکانیسم "سقف و مبادله" ساده است: دولت مقدار مشخصی مجوز برای تولید آلودگی را در یک سال صادر کرده و بین شرکت‌ها توزیع می‌کند و اجازه تولید کل آلودگی بیش از حد تعیین شده را نمی‌دهد ولی به شرکت‌ها اجازه می‌دهد که سقف آلودگی را بین خودشان مبادله کنند. متناسب با مکانیسم تخصیص مجوزها، هر شرکتی مقدار مشخصی مجوز دریافت می‌کند (که می‌تواند رایگان و یا با پرداخت هزینه باشد) و بعد میزان بهینه تولید آلودگی خود را با مجوز دریافت شده می‌سنجد. می‌توانیم تصور کنیم که دو گروه شرکت وجود خواهند داشت: شرکت‌هایی که میزان بهینه آلودگی برای‌شان بیش از مجوز دریافت شده است و شرکت‌های که به هر دلیل کم‌تر از این سقف آلودگی تولید خواهند کرد. برای تقریب به ذهن می‌توانید به مثال سهمیه بنزین در ایران فکر کنید. برخی مصرف‌کنندگان بیش از سهمیه 60 لیتری مصرف می‌کنند و برخی همین قدر سهمیه را هم مصرف نمی‌کنند. لذا بازاری برای بنزین شکل می‌گیرد که مصرف‌کنندگان مختلف بنزین را با هم مبادله می‌کنند. همین اتفاق در مورد مجوز آلودگی هم رخ می‌دهد. بازارهای بورس برای آلودگی شکل گرفته است (که بازار بورس آلودگی شیکاگو اولین آن‌ها و بازار اتحادیه اروپا با عنوان EU ETS بزرگ‌ترین آن‌ها است) و مجوزها در آن بازار خرید و فروش شده و متناسب با عرضه و تقاضا قیمت آن مشخص می‌شود. این مکانیسم باعث می‌شود تا شرکت‌هایی که سرمایه‌گذاری برای کاهش تولید آلودگی برای آن‌ها ارزان است دست به کاهش آلودگی زده و مازاد مجوزها را در بورس عرضه کنند. در مقابل شرکت‌هایی که کاهش آلودگی برای‌شان پرهزینه است به جای کاهش آلودگی، کم‌بود مجوز را از بازار تهیه می‌کنند. بازار آلودگی کمک کرده است تا تلاش برای کاهش آلودگی در بخش‌هایی که این کار با ساده‌ترین روش ممکن صورت می‌گیرد متمرکز شود و در واقع بنگاه‌ها راسن تصمیم بگیرند که آیا آلودگی را کاهش دهند و یا آن‌را از دیگری بخرند. جامعه هم به این طریق هدف‌های کمی کاملن مشخصی را برای تولید آلودگی تعیین کرده و آن‌را با قدرت اعمال نماید.

خب. اما این همه مقدمه و با خاطرآوری برای اینکه دو مطلب خوب را برای مطالعه به شما معرفی کنم. مطلب اول اینجا است. مقاله ای از جیم منزی (Jim Manzi) پیرامون ارزیابی اقتصادی اجرای مدل مورد نظر روی یک محیط اقتصادی. منزی در این مقاله با بررسی وجوه مختلف موضوع در پایان چنین نتیجه گیری کرده است که برقراری مالیات و یا روش سقف و مبادله در ابعاد گسترده زیان هایی بیش از آنچه دفع می کند، به همراه می آورد. به عبارت دیگر اجرای این روش صرفه ی اقتصادی ندارد. 

در پاسخ به مطلب وی، برافورد پلامر (Bradford Plumer) مطلبی را اینجا منتشر کرده است که پاسخ هایی را منزی داده است. وی در قدم اول اشاره می کند که با وجود جامعیت گزارش چهارم سازمان ملل، برخی از اطلاعات این گزارش که در سال 2007 منتشر شده است قدیمی شده اند و بایستی برای تحلیل ها از منابع جدید استفاده شود. وی همچنین استفاده غیر دقیق و تعمیم یافته از شاخص های اقتصادی را گمراه کننده می داند و معتقد است که باید تفاوت میان کشورها و سطح توسعه یافتگی آن ها در چنین تحلیل هایی مورد توجه واقع شود. وی همچنین در بخش دیگری از مطلبش مالیات بر کربن را مانند انواع دیگر مالیات ها می داند و معتقد است که این مالیات مشکل خاصی را برای اقتصاد به همراه نخواهد داشت چرا که در نهایتش a carbon tax is just a tax. 

دبیرکل سازمان ملل باز هم یادآوری کرد که هزینه های دست روی دست گذاشتن در مقابل تغییرات اقلیمی هزینه های بسیاری برای بشریت به همراه خواهد داشت و بایستی کشورهای توسعه یافته با وجود شرایط فعلی اقتصادی به سایر کشورها برای مقابله با تغییرات اقلیم کمک کنند. جزییات بیشتر این خبر را می توانید اینجا مطالعه کنید.

Source: eTN  / Image via sustainablebusinessincubator.com

In what the United Nations calls a “continued push to keep the poorest and most vulnerable at the forefront of international discussions,” Ban Ki-moon, UN’s secretary general, over the weekend urged leaders of the Group of 20 (G20) to scale up investment in clean energy and green economy as part of the effort to achieve the Millennium Development Goals (MDGs).

"The risks -- and costs -- of inaction on climate change grow each year. The more we delay, the more we will pay," he told leaders of the G20 industrialized and developing economies at a working luncheon Sunday in Toronto, Canada.

Mr. Ban has reportedly been participating in the two-day meeting to “try to keep the world leaders' focus on promotion of development in poor countries, despite the global economic slowdown.”

In his speech, Mr. Ban urged the G20 members to publicly recognize the progress made last December at the UN climate change talks in Copenhagen, Denmark, and to move forward within the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) "to achieve a meaningful, realistic result" at the summit to be hosted later this year in Cancun by Mexican President Felipe Calderon.

He also urged governments to make concrete progress towards realizing the pledge made in Copenhagen for industrialized countries to deliver $100 billion per year in aid to developing countries for mitigating climate change.

Mr. Ban selected members of a “high-level advisory group on climate change finance” in February to mobilize the promised finance.

On Sunday, he urged progress on funds to be matched by credible action on mitigation, along with accountability and transparency.

According to the UN, Mr. Ban met with president of the European Council, Herman Van Rompuy, and with the president of the European Commission, Jose Manuel Barroso, on the margins of the G20 discussions.

He said he was encouraged by the commitment of support for the MDGs, including the role of overseas development aid, but stressed that greater investment must be made if the eight goals for reducing extreme poverty and hunger, improving health and education, empowering women and ensuring environmental sustainability, are to be achieved by 2015.

The discussions this weekend have been building on the three previous G20 summits held in Washington, London and Pittsburg since the global economy downturned in 2008, the UN said.

Mr. Ban has been pushing world leaders to keep the needs of the poorest and most vulnerable around the world on their agendas, as national economic priorities have become the focus.

To that end, the UN secretary general is convening a high-level summit at the UN Headquarters in New York in September to press countries to accelerate efforts to try to achieve the MDGs.

A Millennium Development Goals Advocacy Group was established last week to build political will and mobilize global action ahead of the MDG summit.

Source: Reuters

Consensus among sustainability experts at a Toronto conference this week was that world leaders in the Group of  20 nations face a fecund opportunity to make gains integrating environmental concerns with all other levels of economic development.

“Finance ministers are the real environment ministers. Environment ministers have weak, minor voices at the table at which economic decisions are made,” said chair Maurice Strong, President of the Council of the United Nations  University for Peace, former  Secretary-General of the United Nations Conference on the Human Environment, and former president of  Power Corporation, head of Petro Canada and Ontario Hydro.

“Environmentalists cannot run the economy,” Strong said.

Economist Sylvia Ostry, former Chief Statistician at Statistics Canada and a member of the influential Washington-based financial advisory body the Group of Thirty says the best contribution the G20 could make to sustainable development is to strike a new institution with experts from a variety of backgrounds.

“The WTO has a number of ways of dealing with this integration,” she said, pointing to the Integrated Framework which is comprised of the WTO and the World Bank and other institutions. “So it’s perfectly possible in my view for the G8 and the G20 to … establish an eminent persons group of experts in this. Let them be invited, it would be easy, to the WTO and begin to do the basic research on this and then begin a policy debate.”

She says full integration is vital.

“This is much more than the environment. This is a whole range of economic and social policy issues and the only institution that I know of that covers it is the WTO. The IMF doesn’t, the World Bank yes, and the WTO and the NGOs, I think you need civil society. You’d have to set up the thing and have the experts and then produce the stuff for debate.”

Ostry, Strong and about 20 other panelists spoke to a Toronto conference on sustainable development hosted by Corporate Knights Magazine for Responsible Business and the International Institute for Sustainable Development.

John Kirton, Director of G8 Research Group and Co-director of G20 Reseach Group with University of Toronto’s School of Global Affairs, says he wants to see G20 leaders living up to commitments made by all 20 nations at the September 2009 summit in Pittsburgh to eliminate “inefficient” fossil fuel subsidies worth $500 billion in taxpayers’ money.

“If they can do that, take the next step here at Toronto, they will save their taxpayers the debt burden and the deficit burden of half a trillion dollars at the same time help control carbon emissions into the atmosphere and create a level playing field so the green businesses of the future trying to develop, pioneer, sell the new clean green technologies can have an equal shot at the marketplace.”

Kirton wants President Barack Obama to take back a message to Congress. “Look, every country in the world agrees we need to do this, both to help the environment but also to help reduce the United States’ unsustainable deficit and fiscal burden and at the same time give business a chance to actually innovate and sell what member of the Congress would be opposed to that?” he added.

It can’t be a one-time discussion either, argues Maria Ivanova, director of the Global Enviornmental Governance Project at the Yale Center for Environmental Law and Policy

“What I would like to urge leaders of the world to do is have the meetings of those groups regularly address environmental issues, that the environment is the fundamental upon which the economy, upon which our life is built and without serious consideration at every single G8 and G20 meeting it would be difficult to then resolve these issues outside of these forums,” she said.

“The leaders of the world would pay significant attention to these issues while the citizens are also organizing and rallying around these issues I think then we will have that convergence between leadership from the top and leadership from activism at the bottom that I think is absolutely critical.”

The G20 summit takes place in Toronto on Saturday and Sunday. The group of global leaders includes the world’s biggest economies and covers two-thirds of the world’s population.

تایم مقاله ای را اینجا منتشر کرده است که در طی آن به بررسی ابعاد مختلف برقراری مالیات بر کربن پرداخته است. ایده ی خلاصه ی مالیات بر این کربن به این صورت است که مجموعه های آلوده کننده بایستی برای میزان انتشار گازهای گلخانه ای مالیاتی را پرداخت کنند تا از این طریق هزینه های مرتبط با رفع مشکلات ناشی از این آلودگی فراهم شود. نقطه نگرانی آنجا است که این مالیات ممکن است باعث کاهش میزان تولیدات و ضربه زدن به بخش های تولیدی شود. حال سوال این است که در بلندمدت نتایج برقراری چنین مالیاتی برای نهادهای آلوده کننده چه خواهد بود؟

این مقاله با بررسی وجوه متفاوت چنین مالیاتی و همچنین ارائه داده های مرتبط با انگلستان نتیجه گیری می کند که وضع مالیات بر کربن نه تنها باعث زیان اقتصادی نمی شود که حتی زمینه افزایش درآمدها و در نهایت رشد بیشتری اقتصادی را فراهم کند. در عین حال این امر زمینه ی توسعه فناوری های سبز را توسط مراکز صنعتی مهیا خواهد کرد.

در حوزه ی تغییر اقلیم چند جدول رده بندی و رتبه بندی معروف هست که به راحتی روی وب در دسترس هستند. مثلا یکی از این جدول ها این است.  جدولی که میزان انتشار سرانه ی دی اکسید کربن را برای کشورهای دنیا نشان می دهد. رتبه ی ما در این لیست هفتادم است در بین دویست و ده کشور. همین جدول نشان می دهد بین 1990 تا 2006 شاخص انتشار سرانه ی دی اکسید کربن برای کشور ما بیش از پنجاه درصد افزایش داشته است. این عدد برای آلمان کاهش داشته است، در بلژیک و هلند تقریبا ثابت بوده است، برای عربستان کمتر از بیست درصد افزایش پیدا کرده است و در چین بیش از دو برابر شده است.

اگر این شاخص را از حالت سرانه خارج کنیم اوضاع بدتر می شود. این هم شاهدش.  رتبه ی ما به یازدهم ارتقاء پیدا می کند و وابستگی اقتصادی ما به سوخت های فسیلی در صنعت و خانوار نمایان می گردد. اما این پایان قصه نیست. اسم این یادداشت کوتاه را گذاشتم اقتصاد انتشارگرا چون امروز به جدول جدیدی برخوردم که حرف های تازه ای برای گفتن داشت. این جدول میزان انتشار دی اکسید کربن را به ازای تولید ناخالص ملی نشان می دهد. در واقع این جدول بیان می کند که چه میزان گاز گلخانه ای یا معادل دی اکسید کربن آن در یک کشور به ازای هر دلار از تولید ناخالص ملی تولید می شود. رتبه ی ما در این جدول در بین بیست و پنج کشور اول است که داده هایش از اینجا قابل دسترسی است. این شاخص و ثباتش در دوره ی آماری مرتبط بیان می کند که بخش های مختلف اقتصادی ما در افزایش بهره وری در مصرف انرژی چندان موفق عمل نکرده اند.

میزان این شاخص برای کشور ما حدود 0.68 کیلوگرم دی اکسید کربن به ازای هر دلار است که در دوره ی بررسی تقریبا ثابت است در حالی که همین شاخص در چین نصف شده است، در ایالات متحده چهل درصد کاهش داشته است و در پاکستان افزایش اندکی داشته است. امیدوارم فرصتی دست بدهد که یک رگرسیون ساده برای این قضیه با قیمت نفت برقرار کنم. وابستگی شدید شاخص های اقتصادی ایران به قیمت نفت می تواند در چنین تحلیل هایی خیلی گمراه کننده باشد. 

من در جایگاهی نیستم که بخواهم از این مطلب یک خروجی علمی بگیرم اما به نظر می رسد همین سه جدول ساده شدت انتشار گازهای گلخانه ای در کشور را به نسبت سایر کشورها نشان می دهد. موضوع نگران کننده برای من عدم مشاهده ی یک روند مثبت است. بسیاری از افراد بر این عقیده اند که هرچه کشوری برای کنترل فرآیند منجر به انتشار گازهای گلخانه ای دیرتر عمل کند، نه تنها زمینه ی بروز بحران افزایش پیدا می کند که از سوی دیگر تصحیح اشتباهات گذشته سخت تر خواهد شد. به گمانم این موضوع کافی باشد برای اینکه کسی نگاهی به این جداول و خصوصا روندها در طی دوره های زمانی میان مدت بیندازد و کمی نگران شود.

قسمت اول

این یک مقاله ی بلند از نیویورک تایمز، نوشته ی پل کروگمن، برنده‌ی جایزه نوبل اقتصاد سال 2008 است. به نظرم ترجمه‌ی مقاله‌ای از کروگمن یکی از دشوارترین کارها باشد چون سبک نگارشی خاص وی نیازمند توجه دو چندان است. سعی کرده‌ام تا در عین وفاداری به اصل مطلب، روانی نوشته‌ی اصلی را تا حد امکان حفظ کنم و از پیچیدگی های غیرضروری بپرهیزم.

اگر به دانشمندان عرصه‌ی تغییرات اقلیم گوش کنید – که به نظر می‌رسد علیرغم تمام تلاش‌ها برای بی‌اعتبار کردن آن‌ها، بایستی این کار را بکنید – به نظر می رسد که زمان آن فرا رسیده است که حرکتی در مورد انتشار دی اکسید کربن و سایر گازهای گلخانه‌ای بکنیم.  دانشمندان می‌گویند که اگر به همین روال ادامه دهیم، دمای جهانی افزایش پیدا خواهد کرد. برای جلوگیری از این رخداد، بایستی تغذیه اقتصاد را از سوخت های فسیلی، خصوصا ذغال سنگ متوقف کنیم.

حال سوال اینجا است که آیا امکان کاهش قابل توجه گازهای گلخانه‌ای بدون وارد کردن صدمه به اقتصاد میسر است یا خیر؟

همانند بحثی که امروزه پیرامون خود تغییرات اقلیم در جریان است، بحث پیرامون اثرات اقتصادی تغییرات اقلیم در داخل بسیار با آنچه در رسانه‌ها در جریان است، متفاوت به نظر می‌ رسد. نکته قابل توجه اینجا است که زمانی که سروصداهای اضافی ناشی از فعالیت گروه های خاص فیلتر بشود، متوجه خواهیم شد که اکثریت اقتصاددانان در حوزه‌ی محیط زیست معتقدند که روش‌های مبتنی بر بازار می‌تواند منجر به کاهش قابل توجه در میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای شود. این در حالی است که توافق کمتری در مورد سرعت حرکت در جهت پیاده‌سازی این سیستم‌ها وجود دارد، اینکه آیا بایستی این تغییرات به طور جدی و ضربتی اجرا بشوند یا بایستی به طور تدریجی به اجرا درآیند.
لازم به ذکر است که در روش‌های مبتنی بر بازار انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق قراردادن قیمت‌گذاری کربن به انجام می‌رسد.

دو چالش مهم قرن جاری مبارزه با فقر و ساماندهی تغییرات آب و هوا است. در این هر دو حوزه نیاز اساسی عملکرد قوی و تداوم حرکت برای سال های پیش رو است. به بیانی دیگر پاسخ ما به فقر و تغییرات آب و هوا است که جایگاه نسل جاری را تعیین می کند. در این مقاله به این نکته اشاره شده است که برخی معتقدند که با توجه به بحران اقتصادی جهانی جاری بایستی فعالیت در این دو زمینه را به تاخیر انداخت. این در حالی است که چنین حرکتی باعث بروز مشکلات جدی برای میلیون ها نفر در سراسر جهان خواهد شد.
نویسنده این مقاله فعالیت های لازم برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را به سه گروه اصلی تقسیم می کند: کارآمد کردن انرژی، استفاده از فناوری های کم کربن و در نهایت مقابله با جنگل زدایی. از سوی دیگر سیاست هایی هم وجود دارد که باعث دستیابی به این اهداف خواهد شد: مالیات، معامله کربن و رگولاتوری و سایر مواردی که در مقاله بدان ها اشاره شده است.
در ادامه مقاله به عکس العمل کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه پیرامون مقابله با گرم شدن جهانی اشاره شده است. این مقاله همچنین بیان می دارد که با توجه به شرایط فعلی جوی و وجود و انتشار گازهای گلخانه ای علاوه بر تلاش به منظور کاهش نشر گازها بایستی زمینه سازگار کردن شرایط زندگی را وضعیت پیش رو را نیز فراهم آورد. خصوصا اینکه بیشتر کشورهایی که در معرض خطرات جدی قرار دارند شرایط خوبی از نظر توسعه ندارند. در ادامه این مقاله به جزییات بیشتری از ارتباط میان بحرانی اقتصادی و مقابله گرم شدن کره زمین اشاره شده است.

Low-carbon growth: the only sustainable way to overcome world poverty

The two great challenges of the 21st century are the battle against poverty and the management of climate change.  On both we must act strongly now and expect to continue that action over the coming decades.  Our response to climate change and poverty reduction will define our generation.  If we fail on either one of them, we will fail on the other. The current crisis in the financial markets and the economic downturn is new and immediate, although some years in the making. All three challenges require urgent and decisive action, and all three can be overcome together through determined and concerted efforts across the world. But whilst recognising that we must respond, and respond strongly, to all three challenges, we should also recognise the opportunities: a well-constructed response to one can provide great direct advantages and opportunities for the other. Continue

 بررسی های اخیر توسط دانشمندان انگلیسی نشان داده است که هزینه سازگاری با تغییرات آب و هوا دو تا سه برابر بیشتر از پیش بینی های رسمی خواهد بود و این دانشمندان با توجه به این تخمین ها به مذاکره کنندگان هشدار داده اند. 

Climate Change Adaptation Expected To Cost 2–3 Times More Than Previously Estimated

ScienceDaily (Sep. 11, 2009) — UK scientists have warned that UN negotiations aimed at tackling climate change are based on substantial underestimates of what it will cost to adapt to its impacts.

The real costs of adaptation to climate change are likely to be two-to-three times greater than estimates made by the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), the researchers say.

In a study published by the International Institute for Environment and Development and the Grantham Institute for Climate Change, they add that costs will be even more when the full range of climate impacts on human activities is considered.

The UNFCCC has estimated annual global costs of adapting to climate change to be $40–170 billion, or the cost of about three Olympic Games per year.

Continue

نخست وزیر روسیه اعلام کرده است که بدون حضور برقراری محدودیت برای کشورهایی چون چین و آمریکا این کشور هیچ موافقت نامه را تایید نخواهد کرد. وی این سخنان را در جمع گروهی از دانشگاهیان در مسکو اعلام کرده است و بیان داشته است که چرا روسیه باید رشد اقتصادی اش را به خاطر سایر کشورها به عقب بیندازد.

Prime Minister Vladimir Putin said on Friday he would reject any new climate change agreement that imposed restrictions on Russia but not on other big polluters, such as the United States or China, Reuters reports.

"The United States and China are leading economies and leading polluters. Should we restrain our development because of them? We won't agree with an approach that allows the exclusion of some countries,” Putin told a group of academics and journalists in Moscow.

"We ratified the Kyoto protocol even though some colleagues tried to persuade us it was harmful to Russia's economy," Putin said. Continue