این یک مقاله ی بلند از نیویورک تایمز، نوشته ی پل کروگمن، برندهی جایزه نوبل اقتصاد سال 2008 است. به نظرم ترجمهی مقالهای از کروگمن یکی از دشوارترین کارها باشد چون سبک نگارشی خاص وی نیازمند توجه دو چندان است. سعی کردهام تا در عین وفاداری به اصل مطلب، روانی نوشتهی اصلی را تا حد امکان حفظ کنم و از پیچیدگی های غیرضروری بپرهیزم.
اگر به دانشمندان عرصهی تغییرات اقلیم گوش کنید – که به نظر میرسد علیرغم تمام تلاشها برای بیاعتبار کردن آنها، بایستی این کار را بکنید – به نظر می رسد که زمان آن فرا رسیده است که حرکتی در مورد انتشار دی اکسید کربن و سایر گازهای گلخانهای بکنیم. دانشمندان میگویند که اگر به همین روال ادامه دهیم، دمای جهانی افزایش پیدا خواهد کرد. برای جلوگیری از این رخداد، بایستی تغذیه اقتصاد را از سوخت های فسیلی، خصوصا ذغال سنگ متوقف کنیم.
حال سوال اینجا است که آیا امکان کاهش قابل توجه گازهای گلخانهای بدون وارد کردن صدمه به اقتصاد میسر است یا خیر؟
همانند بحثی که امروزه پیرامون خود تغییرات اقلیم در جریان است، بحث پیرامون اثرات اقتصادی تغییرات اقلیم در داخل بسیار با آنچه در رسانهها در جریان است، متفاوت به نظر می رسد. نکته قابل توجه اینجا است که زمانی که سروصداهای اضافی ناشی از فعالیت گروه های خاص فیلتر بشود، متوجه خواهیم شد که اکثریت اقتصاددانان در حوزهی محیط زیست معتقدند که روشهای مبتنی بر بازار میتواند منجر به کاهش قابل توجه در میزان انتشار گازهای گلخانهای شود. این در حالی است که توافق کمتری در مورد سرعت حرکت در جهت پیادهسازی این سیستمها وجود دارد، اینکه آیا بایستی این تغییرات به طور جدی و ضربتی اجرا بشوند یا بایستی به طور تدریجی به اجرا درآیند.
لازم به ذکر است که در روشهای مبتنی بر بازار انتشار گازهای گلخانهای از طریق قراردادن قیمتگذاری کربن به انجام میرسد.