به قول سی ان ان، انگار قایق پیمان کیوتو در حال غرق شدن است. کانادا اعلام کرد که نمی تواند از پس تعهداتش بربیاید و روی همین اصل از این پیمان کناره گیری می کند. وزیر محیط زیست این کشور گفته است که برای اجرای تعهدات یا باید همه ی اتوموبیل ها را از سطح جاده ها جمع کنیم، یا تامین انرژی گرمایش منازل را قطع کنیم، یا کشاورزی را در کل کشور به تعطیلی بکشانیم. البته نگفته که چرا از انتشار هر کدام از این حوزه ها ده درصدی کم نمی کند تا به نتیجه برسد. ظاهرا کسی هم آنجا این سوال به ذهنش نرسیده.

بخش بانمک قضیه این است که کانادا به نحوی از توافق دوربان که همین چند روز پیش حاصل شد حمایت کرده و آن را قدمی رو به جلو خوانده است. نکته ی قابل توجه اینجا است که با وجود آنکه کانادا چنان عضو مهمی در پیمان هم نیست اما ترک پیمان توسط این کشور می تواند مسیر را برای کشورهایی مثل ژاپن و روسیه که مدتی است به این موضوع فکر می کنند باز کند.

 ضمنا خبری رو اینجا خوندم از اعلام آمادگی بریتانیا برای پرداخت یک میلیارد پوند به صورت کمک به کشورهای آفریقایی. جزییاتش رو در مطالب بعدی می نویسم.

دیگر همه می دانیم که با این وضعیت اقتصادی در جهان و خصوصا شرایط فعلی اروپا، اگر هم ذره ای همت برای بهبود شرایط انتشار باقی مانده باشد، پولی نمانده. در مجموع من و تمام کشورهای جنوب به این نتیجه رسیده ایم که توسعه یافته ها قرار نیست از خودشان حرکت جدی نشان بدهند و اگر هم قرار باشد اتفاق خاصی بیفتد در حد تلاش های محدود دولت استرالیا برای وضع مالیات کربن و یا پرداخت های بی نظم بعضی اروپایی ها در فرمت صندوق سبز اقلیمی است که بسیار کمتر از آن چیزی است که دو سال قبل در ذهن بسیاری می گذشت.

اما این تمام مصیبت نیست. بی بی سی گزارش می دهد که حالا پای برزیل و هند هم به جمع کشورهایی که می خواهند تعهدات را به تعویق بیندازند باز شده، موضوعی که خشم بسیاری از کشورهای فقیر را برانگیخته است. این در حالی است که مذاکرات دوربان امروز شروع می شود. 

ظاهرا اصل این موضوع مدتی قبل در اجلاسی شکل گرفته است که در آن 17 انتشار دهنده ی اصلی حضور داشته اند. در این اجلاس هند و برزیل به همراه تعدادی از توسعه یافته ها درخواست فرم های زمانی بلندمدت برای پیاده سازی برنامه های کاهش انتشار داشته اند.

راستش من به شدت از انتشار خبرهایی که بی دلیل در مورد تغییر اقلیم جار و جنجال می کنند پرهیز می کنم. آن هایی که می گویند در دو سال آینده خشکی های زمین زیر اقیانوس ها پنهان می شود یا اقیانوس ها همه بخار شده و تمام سطح زمین خشک می شود. تمام تلاشم را می کنم که خبرهایی که اینجا برای مخاطبان عزیزم درج می کنم مطالبی باشد مستند که حاصل فعالیت پژوهشی باشد یا حداقل در یک رسانه ی معتبر منتشر شده باشد.

در این پست دو خبر دارم که به نحوی هم را تکمیل می کنند. اولی از آژانس بین المللی انرژی است که اشاره می کند اگر در طی پنج سال آینده اتفاقی نیافتد، تغییر اقلیم غیرقابل اجتناب و غیرقابل بازگشت خواهد بود. کارشناسان این سازمان بر این باورند که:

If current trends continue, and we go on building high-carbon energy generation, then by 2015 at least 90% of the available "carbon budget" will be swallowed up by our energy and industrial infrastructure. By 2017, there will be no room for manoeuvre at all – the whole of the carbon budget will be spoken for, according to the IEA's calculations.

این در حالی است که در یک فرآیند معکوس کشورهای بیشتر و بیشتری تمایل خود را برای تعویق پیمان کیوتو به مدت چند سال اعلام می کنند.

از اون طرف در مطلب دیگری که می شود اینجا مطالعه اش کرد نویسنده اشاره می کند که در حوزه ی تغییر اقلیم راه حل دومی وجود ندارد و زمان برای به کار بردن راه حل اول روز به روز کمتر می شود. از طرفی در حالی که نیاز به یک حرکت جهانی و قاطع بیشتر و بیشتر احساس می شود، خیلی از کشورها به سمت برنامه های داوطلبانه متمایل شده اند. برنامه های داوطلبانه به این صورت است که هر کشوری هر قدر که بخواهد و بتواند از انتشارش کم می کند.

نویسنده بر این عقیده است که حرکت های داوطلبانه پاسخ گوی نیاز جهانی نخواهد بود.

این مطلب را اینجا مطالعه کنید.

وضعیت اقتصادی اروپا نابسامان است و اقتصاد ایالات متحده هم حال و روز خوشی ندارد تا آنجا که ممکن است اوباما نتواند رای دهندگان را برای دور بعد راضی نگاه دارد. تنها دو هفته هم به اجلاس دوربان در آفریقای جنوبی باقی مانده است. جایی که قرار است سرنوشت صندوق سبز اقلیمی مشخص شود.

در همین حال بنگلادش، به عنوان یکی از آسیب پذیرترین کشورها از پیامدهای اقلیمی میزبان اجلاس کشورهایی است که حال روز مشابهی دارند. جایی که دبیرکل سازمان ملل از کشورهای توسعه یافته خواسته است به وعده ی خود عمل کرده و منابع مالی ای را که قول داده بودند برای کشورهای آسیب پذیر فراهم کنند.

وی از سی کشور شرکت کننده خواست تا در اجلاس دوربان که با حضور حدود دویست کشور برگزار می شود موضع قاطعی اتخاذ کنند.

من که چشمم آب نمی خورد در دوربان اتفاقی بیافتد. باید دو هفته ی دیگر منتظر باشیم.

زمان زیادی تا آغاز دور جدید گفتگوهای بین المللی در اجلاس سال جاری اقلیمی باقی نمانده اما به نظر می رسد سرنوشت بسیاری از تصمیمات، خصوصا جزییات پرداخت به کشورهای آسیب پذیر همچنان مبهم است.

اکونومیست در مطلبی یادآوری کرده که شاید یکی از معدود خروجی های قابل توجه اجلاس 2009 در کپنهاگ این بود که مقرر شد زمینه انتقال منابع مالی به کشورهای آسیب پذیر فراهم شود تا این کشورها قادر باشند به این روش میزان انتشار خود را کاهش داده و یا خود را برای پیامدهای احتمالی آماده کنند. مبلغ مقرر برای این صندوق 100 میلیارد دلار بود.

در این مطلب اکونومیست به روش های احتمالی برای تامین منابع و کارکردهای اصلی آن پرداخته که توصیه می کنم نگاهی بکنید.

به نظرم حالا نصفه شبی که من اینجا نشسته ام و مثل دوچرخه سوار فیلم بایسیکل ران با روش های فیزیکی چشم هایم را باز نگه داشته ام که بتوانم چند مطلبی روی سایت بگذارم، بعضی از دوستانی که قرار است امسال برای مذاکرات اقلیمی به آفریقای جنوبی بروند دارد هتلی رزرو می کنند، بلیت پروازی می خرند،  یا شاید آن هایی که مرتب ترند دارند لباس هایشان را از قبل اتو می کنند. دقیقا خبر ندارم.

گاردین نوشته است که تعداد شرکت کننده های سال پیش (2010) به قدر سال 2009 در کپنهاگ نبود و امسال به قدر سال قبل نخواهد بود. اگر همینطور پیش بروند احتمالا اجلاس دانشجویی می شود و قسمت من هم می شود (این جمله از گاردین نبود). خودمانیم چقدر جالب می شود تا برای بیدار کردن مذاکره کنندگان از خواب از ووزلا استفاده کنند (این هم از گاردین نبود).

گاردین می نویسد که یکی از مهم ترین بحث ها در این اجلاس سرنوشت پیمان کیوتو است. کشورهای در حال توسعه دوست دارند پیمان تمدید شود چرا که این پیمان تنها تعهد توسعه یافته ها است برای اینکه کاری بکنند.

ایالات متحده می گوید امضایش نمی کند. اروپا می گوید اگر ایالات متحده امضایش نکند این پیمان بی معنی است پس ما هم با هر دو دست می زنیم زیر کاسه و کوزه اش و باید به فکر باشیم که پیمان جدیدی جایش بگذاریم.

یکی دیگر از بحث های امسال پول است. پولی که قرار است توسعه یافته ها به در حال توسعه ها بدهند تا بتوانند برای سازگاری خرج کنند. در حال توسعه ها غر می زنند که پول ما چی شد؟ توسعه یافته ها می گویند باشد! در دست اقدام است! بعد که رویشان را این طرف می کنند می گویند: اگر پول داشتیم که وضعمان در اروپا و آمریکای شمالی این نبود.

گزارش نسبتا طولانی گاردین به چند نکته ی دیگر هم در مورد مذاکرات اشاره کرده است که به نظرم برایتان جالب خواهد بود. لینکش اینجا است.

در جریان گفتگوهای اقلیمی که این هفته در پاناما برگزار می شود کشورهای آفریقایی و کمتر توسعه یافته ایالات متحده و ژاپن را متهم به مسدود کردن روند تامین مالی کشورهای آسیب پذیر در مقابل تغییرات اقلیمی کردند. 

قضیه از اینجا شروع شد ایالات متحده اعلام کرد که بحث حمایت مالی در اجلاس سال گذشته در مکزیک مطرح شده است و نیازی به طرح دوباره ی آن در اجلاس سال جاری در آفریقای جنوبی نیست. ژاپن هم بلافاصله این موضوع را تکرار کرد و بر اساس شنیده ها سایر کشورهای توسعه یافته هم چنین دیدگاهی دارند.

این در حالی است که کشورهای در حال توسعه و کمتر توسعه یافته بر این باورند که بحث حمایت های مالی از کشورهای آسیب پذیر باید هسته ی اصلی مذاکرات ماه آینده در دوربان باشد. خصوصا آنکه هنوز جزییات طرح های مصوب سال گذشته مشخص نشده است.

جزییات بیشتری در مورد مذاکرات را اینجا مطالعه کنید.

بان کی مون گفته است کشورهای دنیا باید در پی نتایج واقعی برای مذاکرات تغییر اقلیم باشند (لینک) و قول داده است پیام کشورهای آسیب پذیر را به سازمان ملل و مذاکرات امسال در آفریقای جنوبی برساند. این را که خواندم یاد کارتون نیک و نیکو افتادم و آن گروه مورچه ها و رییس اشان که اعتماد به نفس بالایی داشت و خصوصا گاهی به سربازانش می گفت: افراد بخندند!

ایشان در ادامه گفته است که آنقدر فشار می آورد که نتایج واقعی حاصل بشود.

راستش وقتی استرالیایی که زمانی روی 25 درصد کاهش حرف می زد این روزها نمی تواند پنج درصدش را به پیش ببرد و ایالات متحده ای که قول می داد این روزها دارد کاهش بودجه ی حمایتی اش را از گفتگوهای اقلیمی بررسی می کند، اینکه چطور بان کی مون قرار است به نتایج واقعی دست پیدا کند، سوالی است که فقط خودش می تواند جواب بدهد.

این خانم کریستینا فیگورز مدیر گفتگوهای اقلیمی سازمان ملل انگار در یک سیاره ی دیگر زندگی می کند. رویترز مصاحبه ای از ایشان را منتشر کرده است و ایشان حرف هایی زده است که باعث شد بعد از خواندن هر جمله اش سر انگشتی به دندان بگیرم و بگزم. حرف هایش رسما تکرار دانسته ها و تلاش برای خوب جلوه دادن اوضاع است. 

اول ایشان گفته است که موضوع تغییر اقلیم بحث پیچیده ای است وگرنه همان سال 1992 حلش کرده بودیم.

دوم گفته است که توجه به مسائل اقلیمی در شرایط بحران اقتصادی "برد-برد" است و دولت ها باید به این موضوع توجه کنند.

سوم گفته است ما باید در ساختار اقتصادی امان تغییرات اساسی ایجاد کنیم و راهی که می رویم به جایی نمی رسد.

چهارم گفته است کشورها در مسیر درست برای نیل به اهداف تعیین شده در مکزیک هستند. خب. شما می پرسید هدف تعیین شده در مکزیک چه بود؟ من جواب میدهم شکل گیری صندوق سبز اقلیمی که پول را از توسعه یافته ها بگیرد و به در حال توسعه ها بدهد. از فیگورز پرسیده اند: خب این قضیه چطور پیش رفته است؟ جواب داده است: می دانید که این کار ساده ای نیست.

اگر واقعا هیچ چیز جذاب تری ندارید که مطالعه کنید، این گفتگو را اینجا بخوانید. قبلش دستکش دستتان کنید.

مذاکره کنندگان اقلیمی از دیروز در برلین دور هم جمع شده اند تا شاید راه را برای مذاکرات پیش رو در آفریقای جنوبی اندکی هموار کنند (لینک).  نمایندگانی از 35 کشور در مذاکرات حضور دارند که توسط برخی مقامات از آلمان و آفریقای جنوبی همراهی می شوند. آنجلا مرکل هم به این نشست پیامی داده است و گفته است بیایید روی افزایش دو درجه ای توافق کنیم چرا که کاهش های داوطلبانه مشکلی را حل نخواهد کرد.

دورنمای مذاکرات مثبت نیست. بعید هم می دانم در دوربان خبری باشد. آینده ی پیمان کیوتو هم در ابهام است. در حال حاضر اروپا و ایالات متحده بر این عقیده اند که خبر خاصی نخواهد بود. این هم تصویر این دوستانی که دائم دور هم جمع می شوند و راه به جایی نمی برند.

This week in Peru, scientists and experts would gather together to talk about possible geoengineering solutions for climate change. The meeting would be managed by IPCC as a part of the process of preparing the fifth assessment report.

They define GeoEngineering as the deliberate large-scale manipulation of the planetary environment and a potential strategy to counteract anthropogenic climate change.

If you take a look at their proposal here, you would see that they are thinking and talking about increasing the earth surface reflectivity by brightening human structures or covering deserts with reflective material.

Honestly, I am not sure whether I should congratulate their innovative and brave thoughts or I should regret for the point that they are missing which has the same letters but a totally different idea: EgoEngineering!

As humans, we are causing trouble and problem for the world we are living in. We are polluting our environment, we are emitting GHGs in the air, we are consuming the resources very fast and we are ignoring the rules, the capacities, and the limits that the earth has in providing a safe and proper environment for us, all of us.

And now, as things are not going as well as we were expecting, instead of changing ourselves, our desires, and demands and behaviors and habits, we want to changes the planet. And believe me, we are not doing this to keep our welfare as what it is today. We want to GeoEngineer the planet because we want to explore more, consume more, waste more and pollute more.

But this is not the solution. Maybe we should re-order the first three letters of geoengineering and type it as EgoEngineering. Maybe we should change and engineer ourselves. Maybe the easier and even cheaper solution is to reach to an agreement about CO2 mitigation. Maybe. Maybe a faster and more effective option is to be more productive and less dependent on fossil fuels. Maybe. And maybe we should reconsider our values and re-arrange our priorities. Maybe we should Ego-Engineer to understand the world better and find a more sustainable way of living.

We don't want to change, and we are happy to change everything to stay unchanged. That doesn't sound fair, does it?

اصطلاحی هست با نام (GEOENGINEERING) که می شود ترجمه اش کنیم "مهندسی زمین"*، که در بحث های تغییر اقلیمی به معنای تغییرات و دستکاری گسترده عمدی در سیستم حیاتی و محیط زیستی است و هدف آن کاهش پیامدهای تغییرات اقلیمی. در مجموع دو روش در این حوزه مورد توجه قرار گرفته است، اول مدیریت تابش خورشیدی و دوم پاک سازی دی اکسید کربن. هدف روش اول این است که میزان جذب تابش خورشید بر سطح زمین کاهش پیدا کند. اگر خاطرتان باشد چند روز پیش نوشتم که طرح هایی مثل انتشار مواد بازتابنده در فضا و یا کاشت محصولات کشاورزی با رنگ روشن تر در این حوزه پیشنهاد شده اند. در روش دوم هم ممکن است شرایط آب و هوایی یک منطقه دستکاری شود تا از این طریق انتشار کربنش کاهش و یا جذب کربنش افزایش پیدا کند.

به نظر می رسد این قضیه تا جایی جدی شده است که IPCC قصد دارد جلسه ای در این رابطه برقرار کند که جزییات آن اینجا قابل دسترسی است. البته نمی دانم چنین طرح هایی حاصل تفکر عمیق متخصصان است یا احیانا ناامیدی آن ها از یک حرکت قابل توجه جمعی در سطح دنیا برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای. به هر حال جلسه مرتبط طی همین هفته در پرو برگزار می شود و دانشمندان قرار است گزینه های موجود را بررسی کنند. اگر خبر جالبی به دستم رسید برایتان درج می کنم.

* اگر ترجمه ی بهتر یا رسمی تری سراغ دارید خبر کنید.

اصولا وقتی مذاکرات در جایی آبکی بشود خبر خوبی نیست اما شاید خبر اضافه شدن آب به مذاکرات اقلیمی خبر چندان بدی نباشد.  به گزارش این سایت مقرر شده است تا در مذاکرات پیش روی اقلیمی بحث آب نیز مورد توجه قرار بگیرد. یکی از پیامدهای این حرکت می تواند این باشد که بخشی از منابع مالی صندوق اقلیمی به این حوزه اختصاص پیدا کند. این موضوع برای اولین بار توسط اکوادر و در طی مذاکرات مکزیک صورت گرفت و در روزهای اخیر در مذاکرات بن آلمان مورد تاکید داده شد.

برای مطالعه در مورد پیامدهای تغییرات اقلیمی بر منابع آب می توانید این گزارش را (PDF) مطالعه کنید.

برای مطالعه ی گزارشی پیرامون تغییر اقلیم و منابع آب در ایران اینجا را نگاه کنید.

این روزها مذاکرات بن در جریان است تا مشخص شود امسال چه مسائلی روی میز کنفرانس جهانی اقلیم در آفریقای جنوبی روی میز قرار می گیرد. مذاکراتی که نه خودش خیلی خوب پیش می رود و نه پیش بینی خوبی برای پیشرفتش در آفریقا می شود. مثل همیشه ایالات متحده به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است، این بار این اتهام که در مسیر جمع آوری پول برای کشورهای فقیر همکاری نمی کند و کشورهای مختلف به ویژه نمایندگان ملل در حال توسعه از روند کند مذاکرات گلایه مند هستند. این حرکت آمریکا بر خلاف تعهدات صورت گرفته این کشور در کپنهاگ و کانکون است.

چین و گروهی از کشورها در تلاش هستند تا زمینه ی گسترش پیمان کیوتو را حداقل برای پنج سال فراهم کنند. برخی راه حل هایی را پیشنهاد داده اند تا از طریق آن زمینه ی گردآوری بودجه برای حمایت از کشورهای فقیر فراهم شود. مالیات در صنایع هوایی و حمل و نقل در کشورهای توسعه یافته از جمله ی این راه حل ها است. 

جزییات بیشتر را اینجا مطالعه کنید.

یکی از مذاکره کنندگان آمریکایی گفتگوهای اقلیمی سازمان ملل امروز خیال همه را راحت کرد و هنوز ده ماهی به مذاکرات مانده گفت که هیچ خبری در  مذاکرات اقلیمی انتهای سال جاری در آفریقای جنوبی نخواهد بود. از سوی دیگر WWF معتقد است که هنوز جای امیدواری هست، ما که می دانیم نیست. راستش فکر می کنم تهش اگر مذاکرات اقلیمی را جمع کنند نه تنها اتفاق خاصی رخ نمی دهد که کلی هم در انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از سفر شرکت کنندگان و مصرف انرژی اشان کاسته خواهد شد. 

به نظرم گویای حال شرایط فعلی مذاکرات این کاریکاتور است که می گوید: خب، پس همه موافقند. ما همه قبول داریم که یک سری کارهایی باید توسط دیگران انجام بشود.

روز شنبه 193 کشور جهان موافقت نامه ی کانکون را امضا کردند. عمده ی مفاد این موافقت نامه پیرامون نحوه ی کمک مالی کشورهای غنی به کشورهای فقیر به منظور مقابله با تغییرات اقلیمی می پردازد و بحث کلیدی کاهش انتشار در آن به دقت و وضوح مورد اشاره واقع نشده است.

رسانه های خبری این موافقت نامه را حرکتی رو به جلو و قدمی در جهت بازگرداندن مسیر مذاکرات به سمت مقصد قابل قبول دانسته اند. مقامات این مذاکرات معتقدند که مذاکرات مکزیک نشان داد که یافتن نقاط مشترک در صورت تلاش نمایندگان کشورها برای دستیابی به مواضع مشترک میسر است.

در این رابطه می توانید اینجا و اینجا و اینجا بیشتر مطالعه کنید. مقامات کشورها غالبا از نتایج مذاکرات ابراز رضایت کرده اند. وزیر تغییرات اقلیمی استرالیا این مذاکرات را یک قدم تاریخی رو به جلو خواند. نماینده ی آمریکا هم گفت که این مواففت نامه مشکلات پیش رو را حل نخواهد کرد اما قدم بزرگی است. انگلستان هم نتایج مذاکرات را امیدوار کننده خواند. 

من هنوز متن مستندات را نگاه نکرده ام که ببینم آیا ایران موافقت نامه را امضا کرده است یا خیر. به محض بررسی خبرش را درج می کنم.

خبرهای بهتری از مکزیک به گوش می رسد. ظاهرا با تلاش های مقامات مکزیکی در اجلاس کانکون کشورهای جهان به یک سو همگرا می شوند. این در حالی است که روز گذشته روسیه و ژاپن از عدم موافقت تمدید پیمان کیوتو خبر داده بودند و رسانه ها با تردید از سرنوشت مذاکرات سخن می گفتند.  فعلا دو سند روی میز است. یکی "بسته ی کانکون" که تلاشی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای است و دیگر "صندوق سبز" که به منظور حمایت مالی کشورهای غنی از کشورهای فقیر در دست بررسی است. 

وزیر محیط زیست هند از مکزیک به دلیل پیشرفت مذاکرات تقدیر کرد و  استرالیا گفت که گفتگوها یک قدم بزرگ به پیش رفته است.

برای دوستان علاقمند به پیگیری مذاکرات در روز آخر شاید این صفحه ی روزنامه گاردین جالب باشد. در این صفحه که به طور اتوماتیک به روز می شود آخرین خبرهای روز نهایی مذاکرات درج می شود. آخرین خبر اینکه هند نیز توافق اولیه اش را برای کاهش انتشار اعلام کرد. اگر خبر جدیدتری اینجا یا جای دیگری درج بشود برایتان درج می کنم. برای مطالعه ی سایر مطالب مرتبط با مذاکرات کانکون که در طی یک هفته ی گذشته نوشته ام به اینجا مراجعه کنید.

این مطلب قدیمی است لیکن به گمانم نکات خوبی را در مورد شرایط مذاکرات بیان می کند. نگاهی بیندازید.

خبرگزاری رویترز می‌نویسد که در آستانه برگزاری این جلسات انتظار برای موفقیت مذاکرات بسیار پایین است و سپس ده دلیل را برای پیش‌بینی شکست این گفت‌وگوها برمی‌شمرد:

۱- مواد آلاینده‌ای که باعث گرمایش زمین می‌شوند نامرئی‌اند، بنابراین به سختی می‌توان مردم را قانع کرد که به این مسئله توجه کنند. گاهی اوقات سوانح طبیعی آشکار یا حوادثی که باعث آلودگی رودخانه‌ها و سواحل می‌شوند توجه بیشتری را به خود جلب می‌کنند، چون حادثه و پیامدهای آن در برابر چشم همگان است.

۲- هزینه مقابله با تغییر دمای جو زمین هم‌اکنون باید پرداخت شود، ولی نتایج و منافع ناشی از آن در درازمدت مشخص خواهد شد. در حال حاضر استفاده از هر نوع انرژی قابل‌بازیافت پرهزینه‌تر از مصرف سوخت فسیلی است. اما بسیاری از کشورها از جمله آمریکا تمایلی به فداکاری برای آینده بهتر ندارند. به‌خصوص در شرایط فعلی و پس از پیامدهای بحران اقتصادی سال‌های اخیر، بسیاری از کشورها در حال صرفه‌جویی‌اند و پروژه‌های محیط زیست اولین قربانی این صرفه‌جویی‌ها هستند.

۳- طرفداران حفظ محیط زیست در مورد موضوع گرمایش زمین و راه‌های مقابله با آن اغراق کرده‌اند. آنها وعده می‌دهند که سوق دادن روش‌های تولید و صنایع به سوی انرژی‌های قابل‌بازیافت سرمایه‌گذاری، رونق اقتصادی و فرصت‌های شغلی فراوان ایجاد خواهد کرد. اما حقیقت این است که چنین تغییری در نحوه و نوع مصرف سوخت بسیار پرهزینه است و رشد اقتصادی را کند می‌کند.

۴- جمهوری‌خواهان آمریکا که اکنون موضع نیرومندی دارند به علوم زیست‌محیطی اعتقاد ندارند. نظرسنجی‌های اخیر در آمریکا نشان می‌دهد که فقط ۳۸ درصد از جمهوری‌خواهان واقعا باور دارند که در ۵۰ یا ۱۰۰ سال اخیر درجه حرارت جو کره زمین افزایش یافته است. بدون حمایت کامل جمهوری‌خواهان مقررات مربوط به کاهش تولید دی‌اکسیدکربن هیچ گاه تصویب و اجرا نخواهد شد. و نکته مهم‌تر این که برای پذيرش هر معاهده‌ای از جمله معاهده مربوط به کنترل گازهای گلخانه‌ای به دوسوم آرای مجالس نمایندگی آمریکا نیاز هست.

۵- چین نیز به همان میزان هیچ علاقه‌ای به پذیرش معاهده مربوط به کنترل گازهای گلخانه‌ای ندارد. با آن که دولت آن کشور آمارهای فراوانی در مورد استفاده از انواع قابل‌بازیافت انرژی منتشر می‌کند، حقیقت این است که چین رشد چشمگیر و سریع اقتصادی خود را مدیون مصرف بی‌رویه سوخت‌های فسیلی است.

۶- در تمام ۱۵ اجلاس قبلی محیط زیست که به ابتکار سازمان ملل متحد برگزار شد پیشرفت نازلی صورت گرفته است. اگر هدف سازمان ملل متحد کاهش خطر ناشی از گرمایش زمین است به چنین چیزی دست پیدا نکرده است. درجه حرارت جو زمین و میزان تولید گازهای سمی رو به افزایش بوده و همین طور میزان تمرکز گاز دی‌اکسیدکربن در فضای کره زمین.

۷- حتی دستاوردهای محدود اجلاس قبلی که در کپنهاگ برگزار شد عملی نشده‌اند. مشخص‌ترین بخش از تعهدات تصویب شده در آن اجلاس طرح ۳۰ میلیارد دلاری موسوم به «آغاز سریع برای بودجه محیط زیست» بود که قرار شد به کشورهای در حال توسعه کمک شود تا از میزان تولید گازهای سمی خود بکاهند. هنوز یک چنین بودجه‌ای فراهم نشده و مشخص نیست که محل تامین آن کجاست یا چه کسی در مورد نحوه هزینه کردن آن تصمیم‌گیری خواهد کرد.

۸- سازمان ملل متحد ظرف مناسبی برای این کار نیست. روش کار سازمان ملل متحد مبتنی بر توافق و اجماع همه اعضاست، به همین خاطر هر یک از ۱۹۴ کشور عضو این سازمان می‌توانند با رای خود مذاکرات کانکون را به بن‌بست بکشانند. در اجلاس گذشته دو کشور سودان و ونزوئلا به مدت یک شبانه‌روز کامل توافق بر سر یک مصوبه را که حتی لازم‌الاجرا نبود به تاخیر انداختند.

۹- موضوع «عدالت زیست‌محیطی» مسئله‌ای قابل تفسیر است. استدلال طرفداران «عدالت زیست‌محیطی» این است که بخش اعظم عوارض ناشی از گرمایش زمین و تخریب محیط زیست شامل کشورهای فقیر خواهد شد، در حالی که مسئولیت اصلی گرمایش زمین بر دوش کشورهای صنعتی و ثروتمند است. بر این اساس مسئولیت اصلی مقابله با عوارض دوران بی‌مهار مصرف سوخت در جوامع صنعتی بر دوش خود آنهاست، هر چند که این عوارض بیش از همه به ساکنان کشورهای فقیر آسیب می‌زند.

۱۰- مسئله تغییرات جوی زمین بزرگ‌ترین مشکل مشترک در تاریخ بشری است که نیاز به اقدام همگانی دارد. اگر بخواهیم فقط یک دلیل عمده برای کم‌کاری جامعه جهانی در برخورد با این معضل ذکر کنیم آن این است که حفاظت از محیط زیست نیازمند سطحی بسیار عالی و بی‌سابقه از همکاری جهانی است. بدون این سطح از همکاری اقدامات فردی، اقدامات در سطح منطقه‌ای و حتی کشوری عملا بی‌فایده خواهند بود.

نکته دیگر این است که معمولا راه‌های پیشگیری از تغییرات جوی و به‌خصوص تغییر در الگوی مصرف سوخت معمولا هزینه‌های مالی محلی و کشوری دارد، در صورتی که منفعت درازمدت آن نصیب تمام جهانیان خواهد شد. بنابراین به سختی می‌توان همه جهان را برای اقدام مشترک در این زمینه قانع و هماهنگ کرد.