گازهای گلخانه ای موجود در جهان حاصل آن است که شما سال ها دو اتوموبیل در هر خانواده داشته اید. بسیاری از چینی ها به تازگی اولین ماشین شان را خریده اند و حالا شما میگویید باید دوچرخه سواری کنند؟ این بی معنی است.
این ها طبیعتا حرف های من نیست بلکه بخشی از سخنان Yu Qingtai، یکی از مذاکره کنندگان ارشد چین در مذاکرات قبلی اقلیمی است که خیلی صریح در دانشگاه پکن بیان کرده است و در سایت نیویورک تایمز منتشر شده است.
به طور خلاصه وی چنین گفته است که در صورتی که قرار باشد مذاکره ای و توافقی در سطح جهان شکل بگیرد، بایستی اولین قدم توسط کشورهای صنعتی برداشته شود. بخش های دیگری از سخنان چنین است:
چین به استفاده از ذغال سنگ وابسته است و نمی تواند نفت را جایگزین آن کند. ما نمی توانیم کورکورانه در پی حفاظت از محیط زیست باشیم، بلکه منافع ملی در اولویت قرار دارند. قربانی کردن خواسته های شخصی و فردی بسیار مورد احترام است. خود من بیشتر اوقات با اتوبوس به محل کار می روم. اما ما نمی توانیم صنعت اتوموبیل نداشته باشیم.
وقتی صحبت از گازهای گلخانه ای به میان است ما نمی توانیم فقط به وضعیت امروز کشورها نگاه کنیم و گذشته را از یاد ببریم. آمریکایی ها نمی توانند به یک چینی بگویند که مصرف انرژی اش را بیست درصد کاهش بدهد. ما قرار نیست به اندازه ی آن ها دنیا را آلوده کنیم اما ما هم حق داریم زندگی بهتری داشته باشیم.
توصیه می کنم این مطلب را روی نیویورک تایمز مطالعه کنید.


CHINA and Japan pledged yesterday to enhance dialogue and exchanges on climate change, energy conservation and environmental protection.
نمی دانم محمد نشید رییس جمهور مالدیو را می شناسید یا خیر. این همان عزیز دلی است که پاییز سال گذشته زیر آب جلسه هیات دولت برگزار کرد که به جهانیان بگوید که افزایش سطح آب دریا در اثر تغییرات اقلیمی ممکن است کار دست کشورش دهد. البته راستش را بخواهید من شخصا برداشتم این است که کشورهای آسیای جنوبی و جنوب شرقی خیلی دوست دارند که خودشان را حتی بیش از میزان واقعی آسیب پذیر نشان دهند تا در جذب کمک های بین المللی موفق باشند.
