Tag:oil

 

هرچند سعی می کنم تا حد امکان محتوای وب سایت را نزدیک به مباحث اصلی نگاه دارم اما گاهی نمی گذارند. کلیپ زیر از یکی از اپیزودهای (The Daily Show with Jon Stewart) است که امیدوارم از ایران قابل مشاهده باشد. این را بگویم که من هیچ تمایل فکری و ذهنی و کرداری به این برنامه یا شبکه مرتبطش یا حزب حامی اش ندارم و فقط این محتوا را به دلیل نکات شنیدنی اش اینجا درج می کنم! در این کلیپ حدودا هشت دقیقه ای مجری برنامه گفته های هشت رییس جمهور اخیر ایالات متحده را به شما نشان می دهد که هر یک از آن ها اعلام کرده اند که تلاش می کنند تا ایالات متحده را از وابستگی به نفت خصوصا از خاورمیانه نجات دهند. همچنین مشاهده خواهید کرد که تمامی این روسای جمهور سوخت های جایگزینی را هم در این رابطه در ذهن داشته اند و حتی ضرب الاجل هایی را هم برای آن تعیین کرده اند. اما اینکه چطور ایالات متحده همچنان در این حوزه ی استراتژیک آسیب پذیر است نکته ای است که شاید واقعا جای پرسش داشته باشد. من پاسخی برای آن ندارم اما شما را به دیدن این کلیپ و پرسیدن سوالاتی مشابه از خودتان در مورد ایران دعوت می کنم.

اطلاعات تکمیلی در مورد سخنان اوباما را در این زمینه اینجا مطالعه کنید. اگر کلیپ کار نکرد مطلعم کنید تا به روش دیگری درجش کنم.

 

 

 

 

A couple of days ago I translated an article here on Obama's policies on climate change from Huffington Post which had claimed that what he is doing now is even worse comparing to Bush policies. There, I mentioned that one of his problems which may lead to a weak action is the U.S. Senate as he should make his deal mild enough to be able to gather some votes from Republicans.

It seems that he has read my article Wink and here is the update on this:

Obama promises to throw full weight behind climate bill (Source: BusinessGreen.com)اوباما و تغییر اقلیم و نفت

President Barack Obama yesterday vowed to intervene personally to secure the Senate votes needed to pass US climate change legislation this year in a speech that attempted to harness the environmental crisis in the Gulf of Mexico to make the case for a low carbon economy.

Speaking to an audience of 300 academics and business leaders at Carnegie Mellon University, Obama said he would do everything in his power to secure the passage of the American Power Act unveiled last month by Senators John Kerry and Joe Lieberman, despite predictions the bill will struggle to win the Republican support necessary to secure 60 votes on the Senate floor.

"If we refuse to take into account the full cost of our fossil fuel addiction - if we don't factor in the environmental costs and national security costs and true economic costs - we will have missed our best chance to seize a clean energy future," he said. "The votes may not be there right now, but I intend to find them in the coming months… we will get this done. The next generation will not be held hostage to energy sources from the last century."

The move follows several months during which environmental groups have expressed frustration at the White House's apparent reluctance to throw the same level of support behind climate change legislation as it provided as a part of the historic effort to pass healthcare reforms.

What was also interesting for me is this section of his speech that I copy from (Source: Boston.com)

“Without a major change in our energy policy, our dependence on oil means that we will continue to send billions of dollars of our hard-earned wealth to other countries every month — including countries in dangerous and unstable regions,’’ Obama said. “In other words, our continued dependence on fossil fuels will jeopardize our national security. It will smother our planet. And it will continue to put our economy and our environment at risk.’’ ... “The time has come, once and for all, for this nation to fully embrace a clean energy future,’’ the president said.

چند روز قبل مقاله ای را از هافینگتون پست لینک کردم که در آن سیاست های اوباما در قبال موضوع تغییر اقلیم نقد شده بود و حتی وی به پیگیری سیاستی بدتر از بوش محکوم گردیده بود. آنجا نوشتم که یکی از مشکلات اوباما سر و کله زدن با مجلس سنای آمریکا است. اوباما که این روزها با بحران نشت نفت در خلیج مکزیک دست و پنجه نرم می کند و به طور جدی مورد انتقاد قرار گرفته است اخیرا در این زمینه سخنرانی کرده است و موضوعات نفت و اقلیم را هم مورد اشاره قرار داده. اول برویم سراغ دومی. وی در زمینه ی بحث اقلیم بیان داشته که با وجود آنکه در حال حاضر رای مورد نیاز را ندارد اما در ماه های آینده در پی آن خواهد بود. دومین نکته ی قابل توجه بخشی است که از بوستون لینک کردم که در زیر ترجمه می کنم:

بدون یک تغییر اساسی در سیاست انرژی امان، وابستگی ما به نفت  به این معنا است که ما هر ماه میلیاردها دلار از ثروت سخت به کف آورده امان را به سایر کشورها می فرستیم. کشورهایی که بعضا در مناطق خطرناک یا بی ثبات قرار دارند. به بیان دیگر، تداوم وابستگی ما به سوخت های فسیلی امنیت ملی ما را به مخاطره می اندازد. جهان را نابود می کند و اقتصاد و محیط زیست ما را در مقابل ریسک قرار می دهد. برای ملت ما زمان آن فرا رسیده است که یک بار و برای همیشه با تمام وجود به استقبال آینده ای بر اساس انرژی های پاک برود.

 

 

 

موضع کشورهای عضو اوپک در قبال تغییرات اقلیم کمی پیچیده است. از طرفی نفت یکی از مهم ترین منابع انرژی در جهان است که مصرف آن موجب انتشار گازهای گلخانه ای می شود. از سوی دیگر با وجود وابستگی شدید این کشورها به مصرف نفت، مصرف کننده اصلی نفت کشورهای توسعه یافته و یا کشورهای بزرگ در حال توسعه مانند چین و هند هستند. به عنوان مثال اینجا خبری هست که در آن اوپک بیان داشته است که نباید نفت را مقصر گرمایش کره زمین دانست. در هر حال خبر زیر می تواند خواندنی باشد. یکی از موضوعاتی که برخی شرکت کنندگان در جلسات بین المللی اشاره می کنند این است که کشورهای عضو اوپک از بابت احتمال کاهش مصرف نفت در آینده نگرانند و حتی برخی این مخالفت را علنا بروز داده و خواهان دریافت کمک های مالی برای مقابله با اثرات اقتصادی آن هستند. خصوصا من از مواضع بعضا عجیب کشور عربستان قصه های جالبی شنیده ام. در کپنهاگ هم عربستان جزو کشورهایی بود که گاهی در حد رد کلیات موضوع پیش می رفت. مثلا این لینک را نگاه کنید. اینجا عربستان بیان داشته است که گفتگوهای جهانی در زمینه تغییر اقلیم حیات این کشور را تهدید می کند و اگر قرار باشه منابع انرژی از سوخت های فسیلی به سمت منابع جدید انتقال پیدا کند باید از این کشور حمایت بشود. 

 درحین گشت اینترنتی به این مقاله هم برخوردم که ممکن است جالب باشد. در این مقاله به برخی از ابعاد رفتاری اوپک در زمینه تغییرات اقلیم اشاره شده است.به تدریج سایر لینک هایی که در این زمینه پیدا کنم را اینجا اضافه می کنم.


 

شانا _ گروه بین الملل: دبیر کل اوپک اعلام کرد: ملت های توسعه یافته جهان باید برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی جهان پاسخگو باشند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، عبدالله سالم البدری دبیر کل سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) روز گذشته (سه شنبه اول دی) با بیان این مطلب که کشورهای در حال توسعه نقشی در ایجاد تغییرات اقلیمی جهان نداشته اند گفت: این کشورهای توسعه یافته هستند که باید برای مقابله با تغییرات اقلیمی جهان سرمایه گذاری کنند.

البدری اظهار داشت: کشورهای توسعه یافته از گذشته تا به حال بیشترین میزان انتشار دی اکسید کربن را داشته اند و مسئولیت اثرات منفی ناشی از تغییرات آب و هوایی جهان بر عهده آن هاست. کشورهای در حال توسعه در ایجاد این مشکلات سهمی نداشته اند، از این رو ملت های توسعه یافته  باید در مورد این مشکلات پاسخگو باشند.

اعضای اوپک روز گذشته (سه شنبه اول دی) در نشست فوق العاده 155 این سازمان برای چهارمین بار پیاپی در سال جاری تصمیم گرفتند سهمیه های تولید توافق شده در سال گذشته (24 میلیون و 845 هزار بشکه در روز) را بدون تغییر حفظ کنند.

وی با بیان این که اجازه دهید عدالت را رعایت کنیم و مانع توسعه کشورهای در حال توسعه نشویم، گفت: هم اکنون شاهد بدگمانی میان کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته هستیم و باید در یک مکان گردهم بیاییم و این مشکل را حل کنیم.

توافق نهایی که هفته گذشته در پایان نشست مبارزه با تغییرات اقلیمی سازمان ملل با حضور بسیاری از کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه صورت گرفت، مورد انتقاد شدید منتقدان و مبارزان تغییرات آب و هوایی زمین قرار گرفت، به باور آن ها این توافق یک بیانیه سیاسی ضعیف و محدود است.

حاضران در پایان این نشست متعهد شدند دمای زمین را به میزان دو درجه سلیسیوس (6/3 فارنهایت) کاهش دهند اما مسائلی همچون اهداف میزان انتشار گاز های گلخانه ای در جهان برای سال 2020 تا 2050 مورد بحث قرار نگرفت.

مرجع مطلب اینجا است 

 

 

 

منبع: dw-world - لینک مطلب

بحث و جدل‌های داغ در اجلاس جهانی آب و هوا در کپنهاگ همچنان ادامه دارد. هدف این اجلاس تهیه پیمانی جهت محدودسازی پخش و نشر گازهای گلخانه‌های است. این گازها که عمدتاَ بر اثر مصرف انرژی‌های فسیلی تولید می‌شوند، باعث گرم شدن جو زمین و تغییر و تحولاتی مضر و خطرناک برای محیط زیست شده‌اند. اکثر تصمیمات برای مهار گرمایش زمین معطوف به کاستن از مصرف انرژی‌های فسیلی و روی‌آوردن به انرژی‌های پاک و غیرآلاینده است.

خاورمیانه یکی از کانون‌های عمده تولید انرژی فسیلی است و اقتصاد اکثر کشورهای نفت‌خیز آن به درآمدهای ناشی از صدور این نوع انرژی وابسته است. از همین رو، برخی از کارشناسان معتقدند که کنفرانس کپنهاگ آغاز پایان خاورمیانه و وداع بشریت با دوران نفت است. این ارزیابی چه مبنایی دارد و آیا خاورمیانه به پیامدهای این روند آگاه است؟

ناصر کرمی دکتر ناصر کرمی، کارشناس محیط زیست و سردبیر سایت محیط زیست در ایران، در این باره با اشاره به سه انگاره رشد، توسعه و پیشرفت، اولی را مقوله‌ای مربوط به قرن نوزدهم می‌داند که ذغال سنگ در سبد انرژی کشورهای صنعتی نقش محوری را داشت و تولید بیشتر، بدون تمرکز و توجه بر سایر مولفه‌های اقتصادی، آموزشی و فرهنگی هدف اصلی این کشورها بود. در قرن بیستم، همزمان با جایگزین شدن نفت به جای ذغال سنگ، مقوله رشد هم جای خود را به توسعه‌ی پایدار داد که همه‌ی مولفه‌ها، مانند رشد اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی می‌بایست با هم در ارتباط باشند و عقب‌ماندگی در هر کدام از این عرصه‌ها می‌توانست پیامدهای زیانباری داشته باشد. ولی اشکال این انگاره هم این است که آن هم بسان رشد، بیشتر کمی است تا کیفی.

در سال‌های اخیر، این رشد کیفی است که به گفتمان مسلط در توسعه جوامع بدل شده؛ امری که با توجه به بحران‌های زیست محیطی، طبعاَ مصرف هر چه کمتر انرژی را الزامی می‌کند و منابع انرژی را هم براساس پاکی، غیرآلایندگی و تجدیدپذیری آنها اولویت‌بندی می‌کند. با توجه به آشکارشدن هر چه بیشتر محدودیت منابع نفتی و انرژی‌های فسیلی و اثرات مخرب آنها برای اقلیم زمین، اولویت‌بندی یادشده اهمیت باز هم فزون‌تری پیدا می‌کند.

کشورهایی مانند هند و چین هم به رغم رشد بالای اقتصادی‌شان که نیاز شدید به انرژی را به دنبال می‌آورد، نمی‌توانند از روند یادشده برکنار باشند. به گفته‌ی کرمی آنها، هم خود فاقد نفت هستند، هم به شدت در معرض آسیب‌های ناشی از کاربرد انرژی‌های فسیلی قرار دارند و هم رویکردشان به انرژی‌های پاک و غیرآلاینده با حمایت اقتصادی و فنی غرب روبرو خواهد شد. ضمن این که خود فناوری تولید این نوع انرژی (بادی، خورشیدی، ژئوترمال، توده‌های زیستی و ...) شاخه‌ای پویا در اقتصاد آنها به وجود خواهد آورد و محل‌های کار زیادی را ایجاد خواهد کرد.

کرمی با استناد به دلایل بالا، نتیجه می‌گیرد که دوران نفت، یا به عبارتی دوران خاورمیانه، در حال به سر آمدن است. او اما می‌گوید که خاورمیانه به این وضعیت و پیامدهای آن آگاه نیست و برای نمونه ایران را مثال می‌آورد که حتی برای ۴ ماه دیگر هم در زمینه امر روزمره‌تری مانند بودجه و ... فاقد برنامه است، چه رسد به برنامه‌ریزی درازمدت‌تر برای گذار به یک اقتصاد غیرنفتی.

به گفته کرمی، بی‌برنامه‌گی یادشده به طریق اولی در زمینه به کارگیری انرژی‌های پاک در گستره ملی ایران هم مشهود است و تلاش چندانی برای افزایش بازدهی انرژی، کاهش مصرف آن و جایگزین کردن انرژی‌های فسیلی با انرژی‌های پاک به عمل نمی‌آید.

کرمی با اشاره به تدارک ضعیف ایران برای شرکت در اجلاس کپنهاگ، می‌گوید که هیئت اعزامی از سوی جمهوری اسلامی تلاش خواهد کرد در این کنفرانس انرژی اتمی را در فهرست انرژی‌های پاک قرار دهد و چالش کنونی بر سر برنامه اتمی ایران را ناقض روح کنفرانس کپنهاگ معرفی کند. کرمی به دیدگاه هواداران محیط زیست استناد می‌کند که انرژی اتمی را از جمله به خاطر لاینحل ماندن مسئله دفع زباله‌های خطرناک آن، در زمره‌ی انرژی‌های پاک به حساب نمی‌آورند. او علاوه بر این، بر سطح پایین فرهنگ تکنیک و ایمنی در خاورمیانه نیز تاکید می‌کند و آن را نیز از دغدغه‌ها و نگرانی‌های مربوط به فعالیت نیروگاه‌های اتمی در کشورهایی مانند ایران می‌داند.

 
Powered by Tags for Joomla