با این مقدمه از خود خبر شروع کنم که جنگل زدایی هر سال مساحتی به اندازه ی انگلستان از مساحت جنگل های جهان کم می کند و حدود 20 درصد انتشار گازهای گلخانه ای به همین دلیل است که بر اساس اطلاعات سازمان ملل این میزان افزایش انتشار از کل انتشار ناشی از اتوموبیل ها، قطارها و هواپیماها روی هم بیشتر است. دیروز وقتی از اندونزی نوشتم گفتم که جنگل زدایی باعث شده است که این کشور در زمره ی بیشتر انتشار دهندگان گازهای گلخانه ای قرار گیرد. امروز که چک کردم دیدم این کشور با احتساب جنگل زدایی در رتبه ی سوم انتشار گازهای گلخانه است و پیش بینی می شود به مقام اول هم برسد.

اما خبر می گوید که کشورهای غنی و فقیر امروز در نروژ برای تخصیص کمک های مالی برای نجات جنگل های جهان توافق کردند. بر اساس این خبر که در گاردین منتشر شده است در طی کنفرانس اقلیم و جنگل در اسلو، ایالات متحده، انگلیس، استرالیا، فرانسه، ژاپن و نروژ موافقت کرده اند که در طی سال های 2010 تا 2012 چهار میلیارد دلار برای نجات جنگل ها تخصیص دهند. نخست وزیر نروژ اشاره کرده است که نقش بخش خصوصی در هزینه ای این بودجه کلیدی خواهد بود. از این توسعه یافته ها خوشم میاد. وقتی می خواهند خودکشی کنند هم باید بخش خصوصی کار را انجام بدهد. 

بگذارید تا دارم این حرف ها را می زنم این را هم بگویم که نروژ یکی از کشورهایی است که درآمد قابل توجهی از فروش نفت دارد. زمانی روی "نفرین منابع" مطالعه می کردم که یک تئوری اقتصادی است و می گوید کشورهایی که منابع طبیعی بیشتری دارند، مثلا نفت بیشتری دارند  فقیرتر هستند. انگار که این منابع بیش از آنکه باعث خیر باشد، باعث شر است. جالب است که در این ادبیات موضوع نروژ یک استثناء است. اگر زمانی وقت داشتید روی این قضیه کمی مطالعه کنید. نکات جالبی برای خواندن دارد.

برگردیم به خبر. برگزاری این کنفرانس در اسلو و توافق های انجام گرفته ظاهرا کمی زخم ناشی از کپنهاگ را التیام بخشیده است. بانک جهانی این توافق را اولین مولفه ی فراگیر برای یک توافق جهانی در مورد تغییر اقلیم پس از کپنهاگ دانسته است. 

مطلب را با یکی دو جمله از نخست وزیر گینه ی نو در این کنفرانس تمام کنم: امروز بازار برای جنگل های تخریب شده ارزش بیشتری نسبت به جنگل های پابرجا قائل است. ما باید راهی پیدا کنیم که جنگل های زنده را بیش از جنگل های مرده ارزش دهیم.