آخرین خبری که از مذاکرات بن روی وب دیدم اینجا است که حاکی از آن است که تصمیمات پیش روی جامعه جهانی چندان به مذاق فعالان این حوزه خوشایند نخواهد بود. این سایت با مبنا قرار دادن مقاله ای از مجله ی Nature بیان داشته است که شرایط فعلی مذاکرات به گونه ای است که زمینه افزایش چهار درجه ای متوسط دما را طی صد سال آینده فراهم می کند. این مطلب بیان می دارد که کشورهای توسعه یافته در تلاش هستند تا با کنار گذاشتن مفاد پیمان کیوتو - که این کشورها را مقصر اصلی در انتشار گازهای گلخانه ای می داند - زمینه ارائه تعهدات کمتر را فراهم کنند. 

اگر بخواهم صادقانه بنویسم باید بگویم که اهداف مورد نظر برخی نهادها مانند همین گروه 350 بسیار ایده آل است. البته باید گفت ایده آل اما قابل تحقق و اگر اشتباه نکنم خط مرزی افزایش متوسط دما برای آن ها 1.5 درجه است. اما از سوی دیگر هم شکی در این نیست که در طی مذاکرات کپنهاگ و پس از آن کشورهای توسعه یافته تلاش کردند و می کنند تا به نحوی زمینه کاهش تعهدات خود را به هر نحو ممکن فراهم کنند و حتی به گونه ای بخشی از همان میزان باقی مانده را نیز به سایر کشورها تحمیل کنند. به نظرم اینجا است که فاصله ی میان باورهای واقعی سیاستمداران و تلاش هایشان در جهت کسب رضایت و محبوبیت به طور مشهودی مشخص می شود.