سلام .سبز پرس با آب و تاب نوشته که بله ( پس از مدت زمانی طولانی که باراک اوباما، رییس جمهوری ایالات متحده آمریکا در سخنرانی های خود به مساله تغییرات اقلیمی اشاره نکرده بود، در بیانیه روز زمین دوباره بر این معضل تاکید کرد ) .خب که چی ؟ایشان و همپالکی های دموکراتشان از سال ۲۰۰۸ تا بحال از این وعده های سر خرمن زیاد داده اند .برای اینکه از حرف های من یک مخالفت هیستریک یا جناحی و سیاسی برداشت نشود .به عملکرد حزب دموکرات در جهت پیاده کردن سیاست جایگزینی انرژی های پاک می پردازم .

اين نه تنها به معني آنست که بايد از توليد سيستم هاي نظامي عظيم چشم بپوشيم بلکه هم چنين بايد به همه سرمايه گذاريهاي متناقض پايان دهيم. در اينجا منظور تمام هزينه هائي است که اگر چه سطح زندگي را بالا مي برند اما در عين حال تاثيري منفي بر روي سلامت انسانها و محيط طبيعي شان دارند.آیا دموکراتها که از سیاست تغییرات اقلیمی صحبت می کنند ؛ می دانند ؟ که این سیاست به معني آنست که مثلا توليد انرژي اتمي بايد خاتمه يابد و همچنين تمام سرمايه گذاري هائي که باعث تشديد مشکلات زائده ها و يا گازهاي گلخانه اي مي شود . آیا مگر همین آقای اوباما بعد از جریان فاجعه اتمی فوکوشیما همچنان از گسترش نیرو گاه های اتمی در امریکا دفاع نکرد ؟ پس قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را ؟ به نظر من هم آقای اوباما میداند وهم سناتور مک کین و هم ما و شما . درد و صورت مسئله ما جای دیگریست . و آن بافت اقتصادی سیستم سرمایه داری است .نه یک کلمه بیش ؛ نه یک کلمه کم .تا این سیستم برجاست ، صحبت از تغییرات اقلیمی بیهوده است .

در همین اجلاس گفته شد :رشد سرسام‌آور و ناموزون اقتصاد چین در دو دهه گذشته آسیب‌های جدی به محیط زیست وارد کرده است. شماری از جریان‌های آبی این کشور خشک شده‌اند و ۲۰ درصد آنها به خاطر ورود پساب‌های صنعتی به قدری آلوده‌اند که حتی برای آبیاری کشاورزی هم قابل استفاده نیستند. دولت چین اخیراً اذعان کرد که این کشور از جمله به دلیل فعالیت‌ شرکت‌ها و کارخانه‌های مستعمل و فاقد تجهیزات زیست‌محیطی و نیز به خاطر تولید برق در نیروگاه‌ی کم‌بازده و انرژی‌بری که با زغال سنگ کار می‌کنند به بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌آی در جهان بدل شده است.وزیر محیط زیست چین اخیراً در مقاله‌ی بلند و قابل اعتنایی که در سایت این وزارتخانه منتشر کرد، به صراحت نوشت: “غارت منابع طبیعی و تخریب محیط زیست همین‌ حالا هم تنگناهایی به وجود آورده که مانع بزرگی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی کشور هستند . در هزاران سالی که از شکل‌گیری تمدن چین می‌گذرد، هیچ‌گاه تضاد میان انسان چینی و طبیعت به اندازه امروز نبوده است.” هر چند به صورت کتبی در برنامه پنج سال آینده چین اسمی از تعهد دولت برای کاهش مقدار گاز های گلخانه ای برده نشده .ولی اخیرا به موجب خبری که در همین سایت هم آمده ،قرار شده که تا سال ۲۰۱۵ مصرف انرژی برای هر واحد تولید ناخالص ملی در قیاس با سال ۲۰۰۵ به میزان ۱۶ تا ۱۷ درصد کاهش یابد.
من در کامنتم از مطالب روزنامه فایننشال تایمز بهره گرفتم .