| یک پاراگراف کلیدی از یک سخنرانی و دو میلیارد تن انتشار | | Print | |
| Climate Change - خبرها - News |
| Written by Behrooz Hassani M |
| Tuesday, 07 June 2011 17:15 |
|
به گزارش سبزپرس محمد رضا تابش رییس فراکسیون محیط زیست مجلس شورای اسلامی در پانزدهمین مجمع عمومی بین المجالس آسیا و اقیانوسیه با عنوان توسعه و محیط زیست (تغییرات اقلیمی و گردشگری) به ایراد سخنرانی پرداخته است که به نظرم یک پاراگراف از آن می تواند برای مخاطبان این پایگاه بسیار خواندنی باشد:
EN: Mohammad Reza Tabesh, one of Iranian PMs has announced that if the current trend is followed (business as usual) Iran's GHG emissions will hit 1.9 billion tons by 2025. Using more sophisticated technologies, international collaborations and an action plan can reduce this number to 700 million tons.
کلمات کلیدی:
|
در حوزه اجرای برنامه عمل کشوری در زمینه تغییرات آب وهوایی، جمهوری اسلامی ایران گزارش ملی اول را در سال 2003 به سازمان ملل متحد تسلیم کرده و گزارش ملی دوم خود را در سال جاری2011 آماده و ارسال خواهد کرد. همچنین آیین نامه ملی اجرای کنوانسیون تغییرات آب وهوا و پروتکل کیوتو در سال 2009 به تصویب دولت رسیده است. بر اساس گزارش ملی ایران میزان انتشار گازهای گلخانه ای در سال 2000، 491 میلیون تن بوده و پیش بینی می شود که تا سال 2025 و در صورت عدم اجرای صحیح برنامه عمل متاسفانه به 1.9 میلیارد تن افزایش یابد و در صورتیکه بتوانیم با افزایش توان ملی، بهره گیری از تکنولوژی های پیشرفته و کمکهای بین المللی و سرمایه گذاری ملی، برنامه عمل ملی را بطور جامع اجرایی کنیم میزان انتشار گازهای گلخانه ای با رشدی منطقی به 700 میلیون می رسد.
Comments
بسمه تعالی
نگاهی می کنم به قدیم تر ها . و باور کنید این ها مصداق نمونه مشتی از خروار است .
روزنامه همشهری 8 اردیبهشت 80، به نقل از رئیس سازمان هواشناسی جمهوری اسلامی نوشته و هشدار داده بود، که بر اساس انباشت و غلظت آلاینده های هوا و گازهای گلخانه ای در اتمسفر هوای تهران، متوسط دمای آب و هوا و زمین در شهر تهران 5/1 درجه سانتیگراد در دو دهه اخیر افزایش پیدا کرده و فصول تابستان کوتاه تر و گرمتر شده است. بنابراین اقدام به تعطیلی نشانگر اینستکه، تمامی سیاستها و جارو جنجالهای تاکنونی برگذاری کنفرانسهای داخلی و بین المللی کنترل و کاهش آلودگی هوای تهران توسط دولتهای مختلف درایران و سازمان محیط زیست، درعمل کاملا با شکست روبرو بوده است.
سایت اینترنتی شهرسازی و معماری در تاریخ 5 آبان 84 گزارش داده بود، که در سالهای اخیر میزان مرگ و میر ناشی از آلودگی هوا فقط در شهر تهران، 4 تا 5 هزار نفر بوده و نرخ بروز بیماریی هایی مثل سرطان خون و غیره در کودکان در این شهر 8 برابر بیشتر شده است. در تاریخ 30 آذر 84 حمید سهراب پور عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی بهشتی در مصاحبه ای با ایلنا خبر داد که، در شرایط کنونی 10 تا 15 درصد جمعیت کشور، یعنی دستکم 7 میلیون ایرانی، دچار آلرژیهای گوناگون ناشی از آلودگی اکسید گوگرد در هوا هستند و مشکلات بیماریهای قلبی عروقی تنگی نفس و ریوی مردم نیز بطور مستقیم با آلودگی هوا به علت وجود منو اکسید کرین ارتباط دارد. البته دامنه آثار آلودگی هوا گسترده تر از عوارض اجتماعی و بهداشتی است. سایت میراث خبر 14 اردیبهشت 84، نوشته بود که میزان آلودگی ناشی از وسایل نقلیه خودروها بیشترین آسیب را در سالیان گذشته روی بدنه آثار تاریخی فرهنگی معماری و بناهای شهر اصفهان گذاشته است. بر طبق محاسبات کارشناسان محیط زیست ایران و بانک جهانی، سالانه حداقل 7 میلیارد دلار خسارات آلودگی هوا در شهرهای ایران و تهران است.
در تاریخ 6/11/2004 روزنامه شرق نوشته بود که بر اساس تحقیقات دفتر تغییرات اقلیم سازمان محیط زیست، کل انتشار گازهای گلخانه ای در ایران در سال 79 بیش از 405 هزار گیگا گرم بوده و روزانه بیش از 5/1 میلیون تن آلاینده های هوا در تهران تولید می شود. بنا بر آخرین آمار موجود در خبرگزاری ایسنا، سالانه 400 میلیون تن گاز دی اکسید کرین در ایران تولید می شود. این گاز از اصلی ترین گاز های گلخانه ای محسوب می شود.از این مقدار سهم بخش انرژی 77، جنگل 8، کشاورزی 7، صنعت 6 و زباله 2 درصد می باشد. برپایه این گزارش سهم ایران در مورد میزان انتشار دی اکسید کربن به اندازه کشورهای کانادا و فرانسه بوده و همچنین بیشتر از کشور استرالیا می باشد. البته می دانید که ایران یکی از بزرگترین صادرکنندگان منابع سوخت فسیلی در سطح کشورهای منطقه و جهان نیز هست .
خب این آقای تابش محترم . آنقدر قشنگ صحبت می کند .که آدم یادش می رود ، آیین نامه ملی اجرای کنوانسیون تغییرات آب وهوا و پروتکل کیوتو تازه در سال 2009 به تصویب دولت رسیده است . پس این همه صبر و تامل ، این دست و آن دست کردن برای چه بود ؟ ایشان که مثل بنده خارج از مرز نیستند : ماشالله سوادشان هم از من بیشتر است و این اخبار بالا و خیلی مهمتر و دردناکتر از آنها را هم که در مطبوعات میهن چاپ می شود .حتما خوانده و می خوانند . پس چرا هیئت دولت دست نگاه داشتند ؟ سال ۱۹۹۷ کجا و ۲۰۰۹ کجا ؟
آیا بغیر از این است که :
خدا طول عمر بیشتری به تمام روسای دولتی ایران ( از دولت محترم آقای رفسنجانی گرفته تا دولت شریف و خدمتکار مردم دولت دهم ) بدهد : ولی تصویب آیین نامه ملی اجرای کنوانسیون تغییرات آب وهوا و پروتکل کیوتو در سال 2009 . به نظر من می تواند این دلایل را هم در بر داشته باشد . اما گوش شیطان کر ، حتما من اشتباه می کنم .
درست بهمین دلایل نیز هم بود ، که سالها شورای نگهبان بهانه می آورد، ( پذیرش پروتکل موجب محدودیت استفاده از سوخت های موجود کشور است و استفاده از سوخت جایگزین نیز بالفعل مسلم نیست ) . خب اگر دولتها می خواستند پروتکلهای زیست محیطی فوق را رسما پذیرفته و رعایتشان کنند ، بنابراین باید سیاستها را در وهله اول جهت کسب فن آوری های نوین سوخت جایگزین و تمیزتر مثل استفاده از انرژیهای نیروی خورشیدی، آب، باد و سوخت هیدروژن در ایران متمرکز کنند . و هم چنین باید رژیم با سرمایه گذاریهای کلان ملی سعی کند، مشکلات و معضلات لاینحل نوسازی ساختارهای کهنه اقتصادی و صنعتی، کنترل ازدیاد جمعیت و گسترش شهرها، مهندسی شهرسازی و ترافیک و جلوگیری از تخریب و مسکونی سازی مناطق جنگلی و ساحلی شمال و غیره در ایران را سروسامان داده و حل نماید. یقینا با عملی کردن پروژه های فوق، امکانات و پتانسیل ذخیره سوخت انرژی کلان کنونی و بلحاظ جلوگیری از تولید گازهای گلخانه ای در کشور موجود می بود . و دیگر جایی برای حرفهای مبنی بر لزوم راه اندازی و نصب نیروگاههای انرژی هسته ای و اورانیوم در ایران باقی نمی گذارد. بخصوص که انتشار آلودگیهای انرژی اتمی در محیط زیست، عوارض و خطرات کنونی افزایش آلاینده های هوا در شهرهای ایران و وضعیت پی در پی وارونگی هوا در تهران را بسیار همه جانبه و کشنده تر خواهد نمو
انفعال ایران
در همین حال، اعلام شده است که ایران نیز یک هیئت نمایندگی به اجلاس کپنهاگ اعزام کرده و محمود احمدینژاد نیز در روزهای پایانی اجلاس در آن شرکت خواهد کرد.
با این همه، کارشناسان و فعالان محیط زیست معتقدند که ایران به رغم سهم بالای خود در تولید گازهای گلخانهای، نه در کاهش این گازها در سطح ملی و نه در مشارکت درتصمیمگیریها برای کاهش آن در سطح بینالمللی، فعالیت لازم را ندارد.
دکتر اسماعیل کهرم، کارشناس محیط زیست در ایران، همزمان با برگزاری اجلاس کپنهاگ به خبرگزاری مهر گفته است که مصرف انرژی در ایران ۵ / ۲ برابر کشور صنعتی ژاپن است. در ایران سوخت زیادی مصرف میشود و انرژی الکتریسته و فسیلی قابل توجهی هدر میرود. به گفتهی کهرم، آمارها نشان میدهد که تمام هدر رفتهای انرژی در ایران در حد رکوردهای جهانی است.
کهرم در ادامه انتقاد کرده است که تا کنون هیچ برنامهای برای شرکت در اجلاس کپنهاگ از سوی سازمان محیط زیست و یا دفاتر مرتبط با تغییرات اقلیمی در ایران اعلام نشده است.
تایید رسمی
چند روز پیش از این اظهارات اسماعیل کهرم، محمد سلطانیه، رئیس مرکز آب و هوایی ایران، نیز در یک کنفرانس مطبوعاتی تلویحاَ به برنامگی و کاستیهای سیاستهای زیست محیطی در ایران اشاره کرد. به گفتهی این کارشناس که قرار است جمهوری اسلامی را در کنفرانس کپنهاگ نمایندگی کند، میزان تولید گازهای گلخانهای ایران به نسبت تولید اقتصادی و سرانه جمعیت بسیار بالا است و باید زنگ خطر را به صدا درآورد. او افزوده است که ایران در مقایسه با کشورهای بزرگ در حال توسعه مثل چین و هند و برزیل یا حتی به اندازه کشورهای اندونزی و مکزیک نتوانسته فعالیت داشته باشد و اثرات ناگزیر تغییرات اقلمی را جبران کند و حتی نتوانسته پروژهای را به ثبت برساند.
سلطانیه آمار و علائم زیست محیطی ایران را نشانه آسیب دیدن جدی زیستبوم این کشور از تغییرات اقلیمی دانسته است. به گفتهی سلطانیه، «کاهش سطح آب و یخ شدن یخچالها و قلل برفی و کم شدن پوشش گیاهی و جنگلی کشور از نمونههای این تاثیر است، اما نا آشنایی کارشناسان ایرانی با مفاهیم بینالمللی در حوزه تغییرات آب و هوایی یکی از مشکلات بوده که موفق نباشد».
بیبرنامگی ایران در نشست زیستمحیطی کانکون
نشست زیستمحیطی سازمان ملل در مکزیک، جمعه (۱۰ دسامبر/۱۹آذر) به پایان رسید. در جمع انبوه حاضران در این نشست، هیات نمایندگی دولت ایران و یک فعال مستقل ایرانی نیز حضور داشتند. با حامد بهشتی در شهر کانکون، گفتگو کردیم.
نشست زیستمحیطی سازمان ملل در شهر کانکون مکزیک ( ۲۹ نوامبر- ۱۰ دسامبر/ ۸ تا ۱۹ آذر) برگزار شد. علاوه بر نمایندگان رسمی کشورهای مستقل جهان، صدها گروه مستقل و فعال محیط زیست نیز در این نشست حضور داشتند. یکی از گروهها، اتحادیهی بینالمللی غیردولتی به نام "اتحادیهی فعالان مستقل" بود که حامد بهشتی نیز عضو آن است.
مهمترین هدف این اتحادیه عرضهی یک "برگهی سیاستگذاری"ِ یا policy paper در خصوص مسایل خاورمیانه است. این برگه شامل راهکارهایی برای کاهش آلودگیها و انتشار گاز دی اکسید کربن و همچنین سیاستگذاریدر عرصههای زیستمحیطی و انرژی خواهد بود.حامد بهشتی که پژوهشگر سیاستگذاری انرژیهای تجدیدپذیر در دانشگاه اوسنابروک آلمان است تلاش کرد در نشست کانکون مسایل زیستمحیطی ایران را در چهارچوب این برگه سیاستگذاری مطرح کند. ساعاتی پیش از پایان نشست کانکون با وی گفتگو کردیم:
دویچهوله: آقای بهشتی فعالیت هیات ایرانی حاضر در نشست کانکون را چطور ارزیابی میکنید؟
حامد بهشتی
حامد بهشتی: متأسفانه باید بگویم هیات ایرانی هیچ برنامه و طرحی برای مطرح کردن نداشت. اینجا نمایندگانی از کشورهایی حاضر بودند که من تا به حال اسم آنها را نشیدهبودم و باید در نقشه دنبال آنها میگشتم بیبنم اصلأ کجای دنیا هستند. این نمایندگان با طرحها و برنامههای مختلفی آماده بودند، کنفرانس برگزار کردند و نمایندگانشان سخنرانی داشتند.
یا به عنوان مثال تمام کشورهای حاشیه خلیج فارس، همه برنامههای مختلفی داشتند و مباحث گوناگونی را مطرح کردند. از جمله قطر و امارات که طرحهای بسیاری داشتند. هیات ایرانی حتی در مورد مباحث زیستمحیطی مطرح در داخل ایران هم برنامهای نداشت. در واقع ایران و عربستان تنها کشورهایی بودند هیچ که برنامه و غرفهای برای عرضه طرح یا برنامههایشان هم نداشتند.
اما آقای محمود احمدینژاد خود شخصأ به کپنهاک سفر کرد و اعلام کرد که دولت او برنامههای زیستمحیطی گستردهای دارد.
در اجلاس کپنهاک روسای جمهور زیادی حضور داشتند. برخی فکر میکردند که قرار است اینجا چه بشود! من با آقای سلطانیه رئیس هیات ایرانی که در کانکون صحبت کردم، شنیدم که دولت ایران، یک سال پیش به تمام وزارتخانهها، آییننامه رسمی ابلاغ کرده و از آنها خواسته است برنامه و طرحهای زیستمحیطیشان ارائه کنند.
اما تا همین امروز که من با شما صحبت میکنم هیچ برنامهای ارائه نشده است. یک دلیل آن هم کمبود دانش مورد نیاز در این زمینه است. درهر حال برنامه دولت در حد آئیننامه ابلاغ شده که آنهم هیچ پیشرفتی نکرده و همینطور مانده است.
هیئت ایرانی حاضر در کانکون چه سیاستی را دنبال میکرد؟
ایران هم مانند سایر کشورهای نفتخیر از سطح گرمایش ۲ درجه سانتیگراد دفاع میکرد. تلاش فعالان محیط زیست این است که این سطح ۵ / ۱ درجه سانتیگراد در پیمان جهانی مبنا شود و دیاکسیدکربن کمتری تولید شود. ایران در زمینه تولید دیاکسید کربن هم از طرحی دفاع میکرد که بر اساس آن، کشورها همچنان از سوخت فسیلی استفاده میکنند اما با جمعآوری کربن حاصل از این نوع سوختها، آلودگی ناشی از آن را تاحدی کنترل میکند.
سیاست مشخص ایران در این نشست مثل هند، امارات و آفریقای جنوبی، معرفی برنامه انرژی هستهای بهعنوان سیاست و راه تولید کمتر کربن بود. فعالان محیط زیست با این سیاست کاملأ مخالف هستند. در پروسه تولید سوخت هستهای، زبالههای اتمی تولید میشود که برای محیط زیست بسیار مضر هستند. ما با این برنامه مخالف هستیم. ایران اعلام کرده که میخواهد تا سال ۲۰۲۵ از طریق نیروگاههای هستهای خود ۲۰ هزار مگاوات برق تولید و وارد شبکه کند.
برنامه ایران برای نگهداری و بازیافت زبالههای هستهای حاصل از فعالیت این نیروگاهها چیست؟
هیچ! هیچ برنامهای ندارد. در حال حاضر زبالههای نیروگاه اتمی بوشهر به دلیل مسائل امنیتی تا ده سال دیگر به روسیه تحویل داده خواهند شد و خوب است که ایران هزینه در این بابت نمیدهد. اما هیچ برنامهای برای ۱۹ نیروگاه دیگر که قرار است برای تولید ۲۰ هزار مگاوات برق ساخته شوند، ارائه نشد.
برنامه دولت ایران برای کاهش آلودگی در حال حاضر چیست؟ تهران، پایتخت این کشور روزهای متمادی به دلیل شدت آلودگی هوا تعطیل است!
هیچ برنامهای ارائه نشد. به طور مشخص هیچ کدام از وزارتخانهها نه آگاهی دارند و نه برنامهای! ایران تا سال گذشته در میان کشورهای آلوده کننده هوا رتبه دهم را داشت که امسال به رتبه نهم رسیده است.
چرا دولت ایران نباید پاسخگو باشد؟ آنهم در شرایطی که دیگر دولتها مثلأ آلمان یا ژاپن متعهد هستند؟
کشورهای توسعهیافته کشورهای مسئول و متعهد در پیمان کیوتو بشمار میروند، اگر چه ایران معاهده کیوتو را امضا کرده است. اما ایران آن زمان جزو کشورهای در حال توسعه بود و عضوی از مجموعه کشورهای متعهد در کاهش تولید در اکسید کربن به شمار نمیرفت. همه فعالان محیط زیست که در اجلاسهای زیستمحیطی سازمان ملل حضور دارند، خواستار تشکیل ساختاری هستند که در جهان مسئولیتزایی کند و دولتها در قبال آن پاسخگو باشد. این نظارت جهانی در حال حاضر وجود ندارد و مسئله همین اینجاست. ما میخواهیم پیمان جایگزین کیوتو تعهدآور باشد.
ایشان می فرمایند : " بر اساس گزارش ملی ایران میزان انتشار گازهای گلخانه ای در سال 2000، 491 میلیون تن بوده و پیش بینی می شود که تا سال 2025 و در صورت عدم اجرای صحیح برنامه عمل متاسفانه به 1.9 میلیارد تن افزایش یابد و در صورتیکه بتوانیم با افزایش توان ملی، بهره گیری از تکنولوژی های پیشرفته و کمکهای بین المللی و سرمایه گذاری ملی، برنامه عمل ملی را بطور جامع اجرایی کنیم میزان انتشار گازهای گلخانه ای با رشدی منطقی به 700 میلیون می رسد " . اما من می گویم با مشارکتی که تابحال از شما دیده شده است .ما بهتر است روی همان رقم ۱.۹ توافق کنیم . نعوذ بالله هر چند که همان ۷۰۰ میلیون تن هم زیاد است . ولی مشارکت ،مشارکت است دیگر .عمر دولت دهم و دولتهای بعدی مستدام باد که ما را براحتی به قله رفیع ۱/۹ خواهند رساند .
این که یک نفر دوست نداشته باشه وارد مسائل محیط زیست ایران بشه دلیل عد کار در این مقوله نیست .به نظر من تجارت کربن و بازار کربن باید پیگیری شود. با فرهنگ سازی برای کاهش کربن و داشتن فضایی سبز میتونیم از هوا و زندگی بهتری برخوردار باشیم.
RSS feed for comments to this post